Fyodor Dostoyevsky | தமிழில் : பத்மஜா நாராயணன் | டிஸ்கவரி புக் பேலஸ் வெளியீடு | ப: 80

காலத்தால் அழியாத எழுத்தினை வழங்கியது ரஷ்ய மண். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் உலக இலக்கியத்திற்கு புது இரத்தம் பாய்ச்சியது ரஷ்ய இலக்கியங்களே.. பரவலாக ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் வெளியான பிறகே உலகின் கண்களுக்கு ரஷ்ய இலக்கியங்கள் தெரிய ஆரம்பித்தது. மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே அவை தங்களது ஈடு இணையற்ற மேதைமையால் தமக்கு தகுதியான வாசக வட்டத்தையும், இலக்கிய அங்கீகாரத்தையும் பெற்று விட்டன. ருஷ்ய இலக்கியகளையும், இலக்கிய மேதைகளைக் குறித்து நிறைய கேள்விப்பட்டும், வாசித்தும் இருந்த போதிலும் இதுவரையில் முழுமையாக ஒரு படைப்பையும் வாசித்திருக்கவில்லை என்பது நானே வருந்துகிற ஒரு விசயம். பேரிலக்கியங்கள் தம் இயல்பிலேயே அதிக நேரம் கோருபவை. அதனாலேயே அவற்றை வாசிக்க முடியவில்லை. இன்னுமும் ’போரும் அமைதியும்’  அமைதியாக அலமாரியில் உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. என்ன செய்ய!

ஃபியோதர் தஸ்தாயெவ்ஸ்கி உலக இலக்கிய வரைபடத்தில் மிக முக்கியமான, தவிர்க்கவே இயலாத ஆளுமை. அவரது ’வெண்ணிற இரவுகள்’ குறூநாவல் என்று தமிழ் பெயர்ப்பில் பொதுவாகவே வரையறுக்கப்படினும், அவர்கள் இதனை சிறுகதை என்றே வகைப் படுத்துகிறார்கள். ஆனால் குறுநாவல் என்று சொல்வதற்கான சாத்தியங்களே உள்ளதாய் வாசிப்புக்குப் பிறகு தோன்றுகிறது. எனவே நானும் இதனை குறுநாவல் என்றே வகைப்படுத்த விரும்புகிறேன்.

white-nights

கதைச் சுருக்கம்

மிக சதாரணமான வரிகளில் அசாத்தியமான ஆழங்களை வாழ்வின் அன்றாட தருணங்களில் அடைந்து விடுகிற நுட்பம் இருப்பதாலேயே இலக்கிய மேதைகள் என்று வெகு சில எழுத்துக்காரர்களை மட்டுமே நாம் சொல்கிறோம். வெண்ணிற இரவுகளின் கதை அறியாதது அல்ல. ஆனால் அறிந்த ஒரு கதையின் அறியாத பரிமாணங்களை அறிமுகம் செய்கிறது இக்குறும்புதினம். பழகிய தருணங்களின் உள்ளே இருக்கும் தொட முடியாத ஆழத்தைத் தொட்டுச் செல்லும் எழுத்து.

பெரும்பாலும் தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் கதைகளில் பெயரற்ற கதைசொல்லிகளே வருவார்களாம். போலவே இக்கதையிலும் நாம் சந்திக்கிற இளைஞன், ஒரு பெயரற்ற கதை சொல்லியே. கோடை காலத்திற்கென பீட்டர்ஸ்பெர்க் நகர மக்கள் தங்களது கோடை இல்லங்களுக்கு வெளியேறிக் கொண்டு இருக்கிற தருணத்தின் தனது அடர் தனிமையை வாசகனோடு பகிர்கிறான் இளைஞன்.

இரத்தினச் சுருக்கமாக கதையைச் சொல்வதென்றால் ஒரு இளைஞன் ஒரு இளம்பெண்ணை வீதி வழி ஓர் இரவில் காண்கிறான். பின்தொடர எத்தணிக்கும் இன்னொரு முரடனிடம் இருந்து அவளைக் காப்பாற்றும்,  தனியனாகவே இருந்து விட்ட, அவன் அவளது நட்பினை வேண்டுகிறான். தொடர்ந்து சில இரவுகள் அவர்கள் சந்தித்துக் கொள்கிறனர். சந்திப்புகளின் போது தங்களது வாழ்க்கைக் கதையை ஒருவருக்கொருவர் பகிர்ந்து கொள்கின்றனர்.

இளைஞனின் தீராத் தனிமையையும், அவன் வாழ்வில் கவிந்திருக்கும் கனவு நிலை குறித்து அவளுக்குச் சொல்கிறான். நாஸ்தென்கா (அதுவெ அவளது பெயர்) தனது பாட்டியுடனான சலித்துப் போகிற வாழ்வையும், இடையில் தான் கடந்த முதல் காதலையும், தற்போழுது அக்காதலனுக்காக காத்திருப்பதையும் அவனிடம் பகிர்கிறாள். அவள் மீது இவனுக்கு காதலுள்ள போதிலும் அவளது காதலை அவன் சிரத்தையுடன் ஏற்கிறான். அவளுக்கு ஆறுதலும், யோசனைகளும் சொல்கிறான். அவளது காதலனிடம் தூது செல்லவும் தயாராய் இருக்கிறான்.

தன்னவர் தன்னை ஏமாற்றி விட்டதாய் நினைத்துக் கொள்ளும் நாஸ்தென்கா அவசரத்தில் அவரை விட இவரே மேல் எனக் கூறி அவர்கள் இணைந்து வாழ யோசனைகளை முன்வைக்கிறாள். நெடிய தனிமையப்பிய தன் வாழ்வில் இறுதியில் ஒரு வசந்தம் வந்து விட்டதாக குதூகலிக்கிறான் நாயகன். எதிர்பாராத விதமாக அவர் வந்தவுடன் மனம் மீண்டும் மாறும் அவள் அவருடனே சென்று விடுகிறாள். மீண்டும் இவன் தனியனாகிறான்.

White Nights Tamil

 

வாசகனின் குறிப்புகள்

உலக இலக்கியத்தில் ஒப்பற்ற காதல் கதைகளுள் ஒன்றாக வெண்ணிற இரவுகள்  மதிக்கப்படுகிறது என்பதில் ஐயமில்லை. இருப்பினும் இப்புதினத்தை வாசிக்கிற எவரும், ஒரு மென்மையான காதல் கதையின் ஊடே தனி மனிதர்களின் தீராத் தனிமையை மௌனமாக பேசிக் கொண்டே இருக்கிறது என்பதை அறிந்து கொள்ளலாம். ஆறு அத்தியாயங்களாய் பிரிக்கப்பட்ட புதினத்தின், முதல் அத்தியாயத்தின் துவக்க பகுதிகளில் கதை சொல்லியாய் வருகின்ற நாயகன் வாசகரிடம், தான் பீட்டஸ்பெர்க் நகர தெருக்களில் அலைகையில் வீடுகளுடன் பேசிக் கொள்வதாகவும், அவற்றுடனான உரையாடல் தான் மிகவும் விரும்புவது எனும் தொனியில் சிலாகித்துச் சொல்கிறான்.

இப்பகுதிகளை நாயக கதாப்பாத்திரம் மிகுந்த அழகியல்பூர்வமான நுன்ணுணர்வு மிக்கவன் என்று தெரியப்படுத்துகிறது என விளக்கம் சொல்லக் கூடும். எனினும், ஒரு சாதாரண மனிதனான அவனோடு அன்பாய் பழகிட ஆளில்லாத ஏக்கத்தை உயிரற்ற வீடுகளுடன் உரையாடுவதாக கற்பனை செய்து போக்கிக் கொள்வதாகவும் எடுத்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் துவக்கம் முதலே அவன் கண்ணியன் என்ற சித்திரத்தை ஆசிரியர் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி தீட்டி விடுகிறார். மேலும் அவன் இளகிய மனத்தினனாகவும், தான் அனுபவிக்கிற தனிமைப்படுத்தப்பட்ட வாழ்வைப் போல நாஸ்தென்காவின் வாழ்வும் மாறி விடக் கூடாது என்பதில் தீர்க்கமாக இருக்கிறான்.

மனிதர்கள் நிரம்பிய ஒரு பெருநகரில் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பினும், ஒரு மனிதனுக்குள் மண்டிக் கிடக்கும் அகத்தனிமையை தன் கதை வழியே நாஸ்தென்காவிடம் (அவளிடம் சொல்வதாய் வாசகரிடமும்) பகிர்ந்து கொள்கிறான். சக மனிதரின் அன்பிற்கான தனது மறைமுகமான ஏக்கத்தையும் தனது கதை சொல்லலின் ஊடே உணர்த்துகிறான். அவனுடைய பேச்சுகள் மிக நீண்டதாகவும், கவித்துவமான மொழியிலும் இருக்கின்றது. சில வேளைகளில் கனவு நிலையில் நின்று பேசும் ஒரு மனிதனின் பிதற்றலைப் போல சாயல் கொள்கிறது.

நாயகி நாஸ்தென்காவோ ஒரு பதின் வயதுப் பெண்ணின் ஊசலாட்ட மனோநிலையை, உணர்வுப் பிரவாகத்தை மிக நேர்த்தியாக வெளிப்படுத்தும் பாத்திரமாக படைக்கப்பட்டிருக்கிறாள். தனது பாட்டியைத் தவிர வேறு யாருமே நுழையாத தனது வாழ்க்கைக்குள், வீட்டின் மாடி அறையில் தங்க வருகிற அந்த இளைஞர் வருகிறார். இவளும் அவரை ஒரு தலையாக காதலிக்கத் துவங்குகிறாள். அவளுடைய பேச்சு, வாசகனிடத்தில், அவ்விடத்தில் வேறு யார் இருந்தாலும் அந்த மனிதரை அவள் காதலித்தே இருப்பாள் என்ற அபிப்ராயத்தை நிச்சயம் தோற்றுவிக்கும். ஒரு வகையில் அவளும் தனது வாழ்வில் கவிந்திருக்கும் நீண்ட தனிமையில் (பாட்டியைத் தவிர அவள் வாழ்வில் எவருமில்லை. ஒரே ஒரு இடத்தில் ஒரு தோழியின் பெயரை அவள் சொல்கிறாள். தவிர பாட்டியின் கண்டிப்பையும் அவள் அறவே வெறுக்கிறாள்.) இருந்து தன்னை மீட்டெடுக்க எவரேனும் வருவார் என ஏங்கியே கிடக்கிறாள்.

கதையின் முடிவு நாடகீயம் மிகுந்த ஒரு முடிவாகவே இருக்கிறது. இருப்பினும் நுட்பமான கதை சொல்லலில் நிச்சயம் தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் மேதைமை வெளிப்படுகிறது. காதலைப் போல தனிமையும் சொல்லச் சொல்லத் தீராதது போலும்!

இக்கதை பலமுறை பல மொழிகளில் திரைப்படமாக்கப்பட்டுள்ளது என்பது கூறிப்பிடத்தக்கது.