நீட் தேர்வு குழப்பங்கள்: ஒரு பார்வை – பகுதி I

தமிழக மாணவர்கள் மட்டுமல்லாமல், எல்லா இந்திய மாநிலங்களிலும் உள்ள மாணவர்களையும் அவர் தம் பெற்றோரையும் குழப்பத்தில் தவிக்க விட்டிருக்கிறது மருத்துவக் கல்விக்கான நீட் நுழைவுத் தேர்வு. தேர்வுகள் நடைபெறுகிற விதத்திலும், தேர்வுகளுக்குக் கேட்கப்படுகிற  கேள்விகளில் மாநிலங்கள் சார்ந்து பாரபட்சம் இருப்பதாகவும் எழுந்த புகார்கள் அனைவரும் அறிந்ததே. மருத்துவப்ப் படிப்புகளுக்கு மட்டுமல்லாமல் (AIPMT தேர்வு), பொறியியல் படிப்புகளுக்கும் கூட (AIEEE) தேசிய அளவிலான தேர்வுகள் பல காலமாக நடந்தே வருகின்றன. இவை அல்லாமல் நாட்டின் மிக உயரிய கல்வி நிலையங்களாக மதிக்கப்படும் IIT – களில் மாணவர்கள் சேர்க்கைக்கேன பிரத்தியேகமான தேர்வுகள் (IIT-JEE) நுழைவுத் தேர்வுகள் என பல தேசிய தேர்வுகள் நடந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன. இருப்பினும் மேற்சொன்ன தேர்வுகள் போல் அல்லாமல், ஏன் நீட் தேர்வு தொடர்பாக மட்டும் இத்தனை குழப்பங்கள், எனும் கேள்வி மனதில் எழுவது இயல்பே.   NEET   இதர தேசிய நுழைவுத் தேர்வுகளில் இருந்து நீட் தேர்வு எவ்விதத்தில் மாறுபடுகிறது என்பதில் முதலில் நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய அடிப்படையான செய்தி நீட் தேர்வு ‘கட்டாயமானது’ என்பதையே. தேசிய அளவில் மருத்துவக் கனவுகளோடு இருக்கிற எந்த ஒரு மாணவரும் இனி நீட் தேர்வை எதிர்கொள்ளாமல் மருத்துவக் கல்லூரிகளுக்குள் நுழைவது சாத்தியமில்லை எனும் சூழல் இத்தேர்வால் உருவாகி உள்ளது. மேற்சொன்ன எல்லா தேர்வுகளும் வருடந்தோறும் நடைபெறுகின்றன எனும் போதிலும் அவை வருப்பத்தின் பேரில் மாணவர்கள் எதிர்கொள்ளும் தேர்வுகளாக மட்டுமே இருக்கின்றன என்பதையும் இவ்விடத்தில் குறிப்பிட்டே ஆக வேண்டும். நீட் தேர்விற்கான கேள்விகள் மத்திய பாடத்திட்டமான CBSE பாடத்திட்டத்தின் அடிப்படையிலேயே தயாரிக்கப் படுகின்றன என்பது மிக முக்கியமான, ஆனால் சர்ச்சைகுரிய அம்சம். ஏன் என்பதற்கு ஒரு சிறிய விளக்கம். இவ்வருடம் மார்ச் 2017 பொதுத் தேர்வுகளில் பங்குகேற்ற CBSE பாடத்திட்டத்தின் கீழ் பயின்ற மாணவர்களின் எண்ணிக்கை, ஏறத்தாழ பத்து இலட்சம். (துல்லியமாகச் சொல்வதென்றால் 10,98,891 [இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் இணையதளம், மார்ச் 9,2017] மாணவ மாணவியர் பங்கேற்றனர்.) இந்த மாணவ எண்ணிக்கை மொத்த தேசத்திற்கும் ஒட்டுமொத்தமானது என்பதே இதில் கவனிக்கப்பட வேண்டியது. அதாவது நாடெங்கிலும் பனிரெண்டாம் வகுப்பு பயிலும் கோடிக்கணக்கான மாணவர்களுள், வெறும் பத்து இலட்சம் மாணவர்கள் மட்டுமே பயிலும் CBSE பாடத் திட்டத்தின் அடிப்படையில் நடத்தப்படுகிற ஒரு தேசிய தேர்வாக நீட் இருக்கிறது என்பதே மிகப் பெரிய, விவாதிக்கப்பட வேண்டிய முரண்பாடு. எல்லா போட்டி தேர்வுகளுமே, மத்திய அரசின் பாடத்திட்டத்தின் அடிப்படையில் தானே நடத்தப்படுகின்றன என்று கேள்வி எழுப்புபவர்கள் மீண்டும் நினைவில் கொள்ள வேண்டியது அத்தேர்வுகள் விருப்பத் தேர்வுகள் மட்டுமே என்பதைத் தான். மற்ற மாநிலங்களோடு ஒப்பிடுகையில் நீட் தேர்வுக்கு எதிரான எதிர்ப்பலை தமிழகத்தில் தான் அதிகம் இருப்பதாக தேசிய ஊடகங்கள் தொடர்ந்து சொல்லிக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால் அதற்கான காரணங்கள் மிக நியாயமானவை என்பதை ஏனோ அவை அலச மறுக்கின்றன. ஒரு மாற்றம் வருகிற போது, நிகழும் மாற்றத்தால் யார் அதிகமாக பாதிப்படுகிறார்களோ, அவர்கள் எதிர்ப்புக் குரல் எழுப்புவது இயல்பானது தானே? ஆனால் நீட் தேர்வினால் அப்படியென்ன பாதிப்பு தமிழக மாணவர்களுக்கு ஏற்பட்டு விடப் போகிறது என்று எழும் கேள்வி மிக முக்கியமானது. தேசிய ஊடகங்கள் இதையே பல்வேறு மாதிரியாக எழுப்பிக் கொண்டே இருக்கின்றன. அதன் வழியே தேசிய அளவில் பொதுமக்களிடையே தமிழர்கள் ஏதோ தேவையில்லாமல் நீட் தேர்வை எதிர்ப்பதாக ஒரு பிம்பத்தை தோற்றுவிக்கின்றன. எனவே ஒரு சில அதிகாரப்பூர்வ தகவல்களுடன் அதற்கு முறையாக பதிலளிப்பது அவசியமாகிறது. வரும் வாரம் வரவிருக்கும் இரண்டாம் பகுதியில் தமிழகத்தை மையப்படுத்தி அதனை அலசலாம்.  

மதில்கள் – சொல்லில் தளைக்கும் மனிதநேயம்

 
மதிலுகள் (குறுநாவல்) | 1965 | மலையாள மூலம் : வைக்கம் முகம்மது பஷிர் | தமிழில்: சுகுமாரன்  
 
பெரியன சொல்லல் எத்துணை கடினமோ, போலவே எளியன சொல்லலும். வைக்கம் முகமது பஷிர், கேரள இலக்கியப்பரப்பில் மட்டுமல்ல, இந்திய இலக்கிய வரைபடத்திலேயே தவிர்க்க இயலாத ஆளுமை. தன் வாழ்நாளில் பெரும்பகுதி ஒரு கலகக்காரராகவே வாழ்ந்துவிட்ட பஷிரின் எழுத்துகள் இயக்கும் களமும், தளமும் வேறு மாதிரியாக இயக்குவது ஆச்சரியமே. அவர் ஒரு அற்புதமான கதை சொல்லி என இலக்கிய வட்ட நண்பர்கள் பலர் சொல்லி கேட்டதுண்டு. இருப்பினும் சுயானுபவமாக பஷீரை வாசித்தது ‘மதில்கள்’ மூலமாகத் தான். அசாதாரணமான ஒரு கதைசொல்லியின் விரல்வழி மொக்கவிழும் எழுத்துக்கள் ஒரு புனைவுப் பிரபஞ்சத்தை வெகு இயல்பாக சித்தரித்துச் செல்கின்றது. வரையப்பட்ட சித்திரத்திற்குள் வரைந்தவனும் இருக்கிறான்.
 
மதில்கள்
 
பஷிர், எழுத்தாளர் பஷிராகவே வருகின்றார் நாவலுக்குள்ளும். பல முறை சிறைக்கு வெவ்வேறு காரணங்களுக்காக வந்திருந்த போதிலும் இம்முறை அவர் சிறை நுழைவது ராஜதுரோக குற்றத்திற்காக. அரசியல் கைதியாக வந்த அந்த முதல் நாளின் மாலைப் பொழுதில் இருந்தே பஷிர் சகல வசதிகளுடன் தான் வாழ்கிறார். சிறை வாழ்க்கை குறித்து எந்த புகாரும் அவரிடத்தில் இல்லை. பெண்ணின் அருகாமை இல்லையெனும் குறை தவிர அவருக்கு வேறொன்றும் குறையில்லை. புகர்களே இன்றி செல்கிறது அவரது சிறைவாசம். அதிகாரிகளின் கரிசனமும், சக கைதிகளின் நட்புறவும் அவருக்கு சார்பாகவே இருக்கின்றன. அவருக்கு எதிரானதென்று எதுவுமில்லை.
பஷிருக்கு சிறையில் தங்கள் பகுதிக்கு அப்பால் இருக்கும் பெண்களுக்கான சிறை வளாகம் மிகுந்த வசீகரமான இடமாகிப் போகிறது. அங்கிருந்து வருகின்ற ஏதாவதொரு குரலுக்காகவும், எங்கோ அலையும் காற்று இழுத்து வருகின்ற பெண்ணின் வாசனைக்காவும் அவர் ஏங்கிக் கிடக்கிறார். இருப்பினும் அது பெரிய தேடலை அவருக்குள் விதைக்கவில்லை. ஆனால் திடீரென ஒரு நாள் அவருடன் இருந்த பிற அரசியல் கைதிகள் (பதினேழு பேர்) விடுதலையாகி இவர் மட்டும் தனித்து விடப்படுகிறார். தான் மட்டும் நிற்கதியாய் விடப்பட்டது இவருக்கு பய உணர்வையே தோற்றுவிக்கிறது. சிறையில் இருந்து தப்பிக்கக் கூட மனதிற்குள் திட்டம் தீட்டுகிறார். தனிமை இம்சிக்கிறது.
ஏறத்தாழ தன் கதை சொல்லல் பாணியில் செல்லும் மென்மையான பகடி நிரம்பிய மொழிநடை, மதிலுக்கு அப்பால் இவர் இருபத்தியிரண்டு வயது நாராயணியைக் குரல் வழி அறிந்து கொள்ளும் கணம் தொட்டு காதல் பிரவாகிக்கிற எழுத்தாக பெருகி வழிய ஆரம்பிக்கிறது. இவரும் நாரயணியும் தங்களைப் பிரிக்கும் பிரம்மாண்டமான மதிலின் இருபுறமும் நின்று குரலை வழியே மட்டும் தங்களது பிரியங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள். நாராயணி அடிக்கடி ’இன்று இரவு இதை நினைத்து நான் அழுவேன்’, என்று சொல்லும் போதெல்லாம் அவளது – கதைக்குள் சொல்லப்படாத-  கசப்பான கடந்த காலம் ஒரு வெளிச்சக் கீற்றைப் போல கண நேரம் வாசகரின் மனதில் தோன்றி மறைகிறது.
வார்த்தைகள் கொண்டு தங்களது சுய வர்ணனைகள் மூலமாக, கேட்டுக் கேட்டு தெரிந்து கொள்வதும், பாசாங்கில்லாத அவர்களது காமமும் பால் ஈர்ப்பும் வித்தியாசமான வாசிப்பு அனுபவத்தினை தருவதாக அமைகிறது. முதற்கட்ட அறிமுகங்களில் அவளது புனைவு கலந்த சுய விவரணைகளில், அவளே பிற்பாடு புனைவைக் கலைத்து உண்மைகளை பகிரும் தருணங்களில் யதார்த்தம் மிளிர்கிறது. எந்த விதமான நாடகீயத் திருப்பமோ, செயற்கையாக வருவிக்கப்பட்ட உச்சத் தருணமோ இல்லாமல் தெளிந்த நீரோட்டம் போல சுழித்தோடும் கதை சொல்லலே மதில்களை தூக்கி நிறுத்துகிற அம்சங்களாக இருக்கின்றன.
சிறைக்கூடங்களை களமாக வைத்து பல ஆக்கங்கள் வந்துள்ளன. ஆனால் சிறை என்றதுமே மனதிற்குள் ஒரு ஒவ்வாமை எழுகின்றது. பயத்தால் மனக்குட்டை நிரம்புகிறது. சிறைச்சாலைகளை களமாக வைத்து எழுதப்பட்ட எல்லா படைப்புகளிலும் இருண்மைத் தன்மை நிச்சயம் இருக்கும். ஆனால் சிறையும் ஏதோ ஒரு கட்டிடமே என்பது போன்ற ஒரு வெகு இயல்பாக ’மதில்கள்’ வரைந்து செல்கிறது. நிற்க. இந்த சித்திரத்தை பஷிர் என்ற பாத்திரத்தினை முன் வைத்தே நாம் உள்வாங்க முடியுமே தவிர பொதுமைப்படுத்த முடியாது. இருப்பினும் இது வித்தியாசமான வாசிப்பு அனுபவத்தை தருகிறது என்பதும் உண்மையே.
 

வைக்கம் முகம்மது பஷிர்

                 வைக்கம் முகம்மது பஷிர்


 
 
 
பஷிரின் எழுத்தில் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டிய இன்னும் ஒரு முக்கியமான அம்சம், அவரது எழுத்தெங்கும் பொங்கி வழியும் அன்பு. அவரது எழுத்து முறை மிக மிக நேர்மறையான அம்சங்களால் நிறைந்து காணப்படுகிறது. யார் மீதும், புகார்கள் வாசிக்கப்படுவதே இல்லை. எந்த பாத்திரமும் எதிர்மறையாக சித்தரிக்கப்படவில்லை. கொஞ்சம் வில்லத்தனமான சாயல் கொண்ட பாத்திரங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறது போது கூட எழுத்தில் சக மனிதரின் மீதான பேரன்பு பிசிபிசுத்தபடியே இருக்கிறது.
நாராயணியுடன், பேச்சால் வளர்த்தெடுத்த, அன்பைப் பரிமாறிக் கொள்ளும் பிரிய மேலீட்டால், அவர்கள் சிறைச்சாலையில் மருத்துவமனையில் சந்தித்துக் கொள்வதாய் திட்டமெல்லாம் தீட்டி ஆவலோடு காத்திருக்கும் வேளையில், சரியாய் அதற்கு முந்தைய நாள் பஷிர் விடுதலையாவது, உச்ச காட்சியாக வருகிறது. முதல் முறையாக ஒரு கதாபாத்திரத்தோடு வாசகராகிய நாமும் ஒரு மனிதனின் விடுதலையை வெறுக்கிறோம். ஆனால் விதிகள் விளங்கா விதியின் ஆட்டத்தில் உருளும் மனிதப் பதர்கள் தானே நாமெல்லோரும்!
 

கூட்டுக் குடும்ப வாழ்வியல் – பாதகங்கள்

 
கூட்டுக் குடும்ப வாழ்வியல் என்பது பல சாதகங்களைக் கொண்டுள்ளது எனும் போதிலும், அவ்வமைப்பிலும் சில அடிப்படையான நெருடல்கள் இருக்கவே செய்கின்றன. அவற்றுள் இரு முக்கியமான அம்சங்களை மட்டும் இக்கட்டுரையில் அவதானிப்போம். மனித இனம் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் பற்பல மாற்றங்களைக் கண்டுள்ளது. பலநெடுங்காலம் கழிந்து மிக மிக சமீபமாகத்தான் பாலின சமத்துவத்தினைப் பற்றி அதிகமாக பேசப்படக் கூடிய சூழல் உருவாகி இருக்கிறது. தமிழ் சூழலைப் பொருத்தவரை நாம் நிச்சயமாக பெண் விடுதலை கருத்தியலை அரசியல் தளத்தில் வைத்து பேசிய பெரியாரை இவ்விடத்தில் நிச்சயம் நினைவு கூர்ந்தே ஆக வேண்டும். இவ்விசயத்தில் அவரது பங்களிப்பு அளப்பரியது.
பல காலமாக பெண் தனது வீட்டிற்குள்ளேயே சம உரிமையற்று ஆணின் தேவைகளையும், அவனைத் தாண்டி தனது குடும்பத்தவரது தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்வதற்கான ஒரு இயந்திரமாக மட்டுமே பாவிக்கப்பட்டாள். அவளது வாழ்நாள் இலட்சியமாக இதுவே திணிக்கப்பட்டது. கூட்டுக் குடும்பத்தில் ஒரு பெண்ணிற்கான இடம் என்னவாக இருந்தது என்பதை நாம் நிச்சயம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
குடும்ப அமைப்பில், அது கூட்டுக் குடும்பமோ அல்லது தனிக்குடும்பமோ, பெண்ணின் தலையாய கடமைகளுள் ஒன்றாக சுட்டப்படுவது குடும்பத்தினரின் பசியாற்றுவது. சமையல் என்பது இல்லத்தரிசியின் முதன்மையான பொறுப்புகளுள் ஒன்றாக இருந்து வருகின்றது. அதே வேளையில் ஆணுக்கு பொருளீட்டல் பொறுப்பு தரப்பட்டது. உத்தியோகம் புருஷ இலட்சணம் போன்ற சொலவடைகள் இவற்றை உறுதி செய்கின்றன.
 
Daily Chores of Woman
 
கூட்டுக் குடும்ப வாழ்வியலில், குடும்ப உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை அதிகம் என்ற காரணத்தினால், இயல்பாகவே ஒரு பெண் அதிக நேரத்தை சமையலறையில் செலவிட நேர்கிறது. இது அப்பெண்ணிற்கான தனிப்பட்ட நேரத்தினை வெகுவாக திருடி விடுகிறது. அவள் ஒரு வேளை பல்வேறு தனித்திறமை உடையவளாக இருக்கலாம். ஆனால் அதையெல்லாம் வளர்த்திடுக்கவும், அதற்கென நேரம் செலவிடவும் வாய்ப்பற்றுப் போகிறது. ஒரு பல்துறை திறமை பெற்ற ஒரு பெண், அடுத்த வேளைக்கு என்ன உணவு தயாரிப்பது என்ற சிந்தனையிலும், அதற்கான முன் தயாரிப்புகளிலுமே நேரம் செலவிட்டுக் கொண்டிருக்க நிர்பந்திக்கப் படுகிறாள். இதுவே அவளது நேரம் வாழ்வின் பெரும்பகுதியை விழுங்கி விடுகிறது. நாளடைவில் அவளது பிர திறமைகள் மழுங்கடிக்கப்பட்டு, சிந்தனை ஓட்டமும் மட்டுப்படுகிறது. ஆண்கள் பெண்கள் கட்டுப்பெட்டித்தனமானவர்கள் என்று குறைபட்டுக் கொள்வது வாடிக்கை. ஆனால் அப்படி ஒரு சூழலை திணித்ததே குடும்ப அமைப்பின் வழியே தாங்கள் தான்  என்பதை ஏனோ அவர்கள் புரிந்து கொள்வதே இல்லை.
ஒரு பெண் கூட்டுக் குடும்ப சூழலில், பிற குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கு சேவை செய்வதிலேயே தனது வாழ்நாளைத் தொலைத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்படுகிறது.
வரலாற்றை திருப்பிப் பார்க்கையில், என்பதுகளில் தமிழக அளவில் கல்வித்துறையில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களால், முன் எப்போதும் இல்லாத அளவில் பெண்கள் கல்விச் சாலைகளுக்கு செல்லத் துவங்கினர். இதற்கு விதையிட்ட பெருந்தலைவர் காமராசரை நாம் இவ்விடத்தில் கண்டிப்பாக நினைவுகூற வேண்டும். அவர் மட்டும் அதிக பள்ளிக்கூடங்களை துவக்கி இருக்கா விட்டால், சிறுமிகளை கல்வி கற்க வீட்டில் அனுமதித்திருப்பார்களா என்பது சந்தேகமே.
கல்வி கற்றதன் பயனாக வேலை வாய்ப்பில் மகளிரின் பங்களிப்பு கணிசமாக உயர்ந்தது. இன்றோ பெண்கள் கால் பதிக்காத துறைகளே இல்லை. இதனால் வீட்டில் வேலைக்குச் செல்லும் பெண்களின் எண்ணிக்கை அதிகமானது. அதனால் குடும்ப அமைப்பில், குறிப்பாக வேலை பகிர்வில் நிறைய மாற்றங்கள் ஏற்பட வேண்டியது காலத்தில் கட்டாயம் ஆனது. எனவே பெண்களுக்கே வீட்டு வேலைகள் எனும் நிலை மாறி வருகிறது. இது பாலின சமத்துவம் எய்த நல்ல துவக்கம். இத்தலைமுறை ஆண்கள் இது குறித்த புரிதலோடு இருக்கிறார்கள். வரும் காலங்களில் இப்புரிதல் அதிகரிக்கவே செய்யும். ஆனால் கூட்டுக் குடும்ப அமைப்பில் சென்ற தலைமுறை ஆண்களும் சரி, பெண்களும் சரி இம்மாற்றத்தை அவ்வளவு எளிதில் ஏற்கவோ, அங்கீகரிக்கவோ காட்டும் தயக்கம் கண்கூடு.
 

கிறிஸ்டி பிரவுனின் கதை

My Left Foot | 1989 | Dir: Jim Sheridan | 103 min

 

1932 ஆம் ஆண்டு ஐயர்லாந்தில், டூப்ளின் பிறந்த கிறிஸ்டி பிரவுன், பிறப்பிலேயே செரிப்ரல் பால்சி எனும் உடல் இயக்கம் தொடர்பான ஒருவித நிரந்தரமான குறைப்பாட்டோடு இருந்தார். ஏனைய குழந்தைகள் போல எதையுமே செய்ய முடியாத நிலைமை. அவரது குடும்பமோ மிக மிக சாதாரணமானது. அப்படிப்பட்ட சூழலில் தனது தாயின் தளராத ஊக்கத்தினை மட்டுமே தனது ஒரே ஊன்றுகோலாகக் கொண்டு சாதனையாளராக எழுந்த கதையே இப்படத்தின் வாயிலாக திரைவடிவம் பெற்றுள்ளது.

myleftfoot

தனது உடலில் இடது காலை மட்டுமே இயல்பாக இயக்கும் ஆற்றல் பெற்ற கிறிஸ்டி பின் நாட்களில் ஒரு ஓவியராகவும், கவிஞராகவும், தனது சுயசரிதையை எழுதியதன் வாயிலாக ஒரு எழுத்தாளராகவும் பரிணமித்தார். அவரது இருபத்தியிரண்டாவது வயதில், 1954 ஆம் ஆண்டு, வெளியான அவரது சுயசரிதையே My Left Foot. அப்புத்தகத்தை தழுவியே ஜிம் ஷெரிடன் இப்படத்தை இயக்கினார். கிறிஸ்டி பிரவுன் எனும் அசாத்தியமான தன்னம்பிக்கை தளும்பும் மனிதனின் வாழ்க்கைக் கதையை இப்படம் எடுத்துச் சொல்கிறது.

இயற்கையே அவனது வஞ்சிப்பது போல பிறப்பிலேயே கிறிஸ்டியின் நோய் அவனை முடக்கிப் போடுகிறது. பிரவுன் குடும்பம் அப்படி ஒன்றும் சொல்லிக் கொள்கிற அளவிற்கு பெரிய அளவில் இல்லை. மிக சாதரணமான ஒரு ஐரிஷ்காரராக அவரது தகப்பனர் இருக்க, பல உடன் பிறப்புகளுடன் மிக சாதாரண வாழ்க்கையே அவருக்கு வாய்த்தது. அவரது தாயார் பிரிச்ஜட் பிரவுன் தான் உண்மையில் அந்த குடும்பத்தை தாங்கிய ஒரே தூண். தனது அசாத்தியமான தன்னம்பிக்கையே நிச்சயமாக கிறிஸ்டி அவரது தாயாரிடம் இருந்து தான் பெற்றிருக்க வேண்டும். பள்ளிக்குச் செல்லாமல் வீட்டினுள் முடங்கிக் கிடந்த கிறிஸ்டி தானே முயன்று கற்கிறார். உடன் பிறப்புகளும், சுற்றத்தவரும் அவரை ஒதுக்காமலும், ஏளனம் செய்யாமலும் அரவணைத்துக் கொண்டது மட்டுமே அவரது வாழ்வின் மிகப் பெரிய ஆறுதலாக இருந்தது.

நிஜ கிறிஸ்டி பிரவுன்

                   நிஜ கிறிஸ்டி பிரவுன்

நோய் தன்னை முடக்கினாலும், தனது தளராத தன்னம்பிக்கையால் அவர் ஒரு இயல்பான மனிதன் வாழும் வாழ்க்கையையே வாழ முற்படுகிறார். எச்சூழலிலும் பிறரிடம் இருந்து இரக்கத்தை கிறிஸ்டி வேண்டுவதே இல்லை. பதின் வயதைக் கடக்கும் கிறிஸ்டி, அவ்வயதிற்கே உரிய கனவுகள் நிரம்பி இருக்கிறார். அவரது முதல் காதல் நிராகரிக்கப்படுகிறது. அதனால் அவர் துவண்டு போகவில்லை. மருத்துவர் ஐலின் கோல், தனது மருத்துவமனையில் அவர் போன்றவர்களுக்கு சிகிச்சை அளித்து, அந்நோயைப் பற்றிய ஆய்வையும் மேற்கொள்கிறார். அவ்வேளையில் கிறிஸ்டியின் நிலை குறித்து அறியும் அவர் தனது மருத்துவமனைக்கு வந்து சிகிச்சை எடுத்துக் கொள்ளுமாறு கேட்டுக் கொள்கிறார். முதலில் தனது வீட்டுச் சூழல் கருதி சிக்கிச்சையை மறுக்கும் கிறிஸ்டி, பின்னர் அது இலவச சிகிச்சை என்று தெரிந்தவுடன் சம்மதிக்கிறார்.

அவர் மீதான தனது காதலை வெளிப்படுத்தும் போது, ஐலின் உண்மையில் வைத்திருந்தது ஒரு மருத்துவருக்கே உரிய கரிசனை மட்டுமே என்று புரிந்து கொள்ளும் கிறிஸ்டி, மீண்டும் தான் நிராகரிக்கபட்டதாக புரிந்து கொள்கிறார். தனது தாயின் பேரன்பின் பக்கபலத்தோடு அலைக்கழியும் மனதை ஓவியத்தின் மீது செலுத்துகிறார். ஐலின் மீண்டும் அவர் வாழ்வில் வருவதைக் கூட சகஜமாக ஏற்கும் அளவிற்கு காலம் அவருக்கு பக்குவத்தை வழங்குகிறது. அச்சுழலில் தான் அவருக்கு தனது கதையை எழுதிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் உதிக்கிறது. அதுஅவரது வாழ்வைப் புரட்டிப் போடுகிறது. உலகம் அவரது கதையின் வாயிலாக ஒப்பற்ற மானுட தன்னம்பிக்கையின் பேரொளியை தரிசிக்கிறது. அவர் புகழடைகிறார். இறுதியில் அவரைப் பார்த்துக் கொள்ளும் செவிலி மேரியிடம் அவரது அன்பைத் தெரிவிக்க், அதனை மேரியும் ஏற்றுக் கொள்கிறார்.

My Left Foot Poster

உலகெங்கும் சினிமா ஆர்வலர்களால் தலைசிறந்த தன்னம்பிக்கைத் திரைப்படங்களுள் (Motivational Cinema) ஒன்றாக இப்படம் இன்று மதிக்கப்படுகிறது. இப்படத்தில் மையப் பாத்திரத்தினை ஏற்று நடித்த ஐரிஷ் நடிகரான டேனியேல் டே லூயிஸ் நமது தலைமுறையின் ஒப்பற்ற நடிகர்களுள் ஒருவர். இப்படத்தில் அவரது அதி அற்புதமான நடிப்பிற்கு அங்கீகாரமாக அவர் சிறந்த நடிகருக்கான (முதன்மைப் பாத்திரத்தில்) ஆஸ்கர் விருதினைப் பெற்றார். போலவே அவரது தாயாக நடித்த பிரண்டா ஃபிரிக்கர் தனது நேர்த்தியான நடிப்பால் அப்பாத்திரத்திற்கு உயிரூட்டியிருப்பார். (அவருக்கு சிறந்த துணை நடிகைக்கான ஆஸ்கர் விருது கிடைத்தது குறிப்பிடத்தக்கது).

கூட்டுக் குடும்ப வாழ்வியல் – சாதகங்கள்

ஏறத்தாழ முப்பது முதல் நாற்பதாண்டுகளுக்கு முன்னர் நம்மிடையே குடும்ப அமைப்பு என்பதே கூட்டுக் குடும்ப அமைப்பாகவே இருந்தது. நவீனங்களும், வசதி வாய்ப்புகளும் நகர்புறங்களில் மட்டுமே இருப்பதாக நினைத்து பலரும் தமது பிரந்த மண்ணை விட்டு வெளியூர்களுக்கு பயணப்பட ஆரம்பித்தது முதல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கூட்டுக் குடும்ப வாழ்க்கை முறை தேயத் தொடங்கியது. இன்று, ஒரு வகையில் சொல்லப் போனால், தனிக் குடும்பம் என்ற சொல்லே கேட்ட மாத்திரத்தில் நமக்கு விநோதமானதாக தோன்றிகிறது. ஏனெனில் குடும்பம் என்பதே தனிக்குடும்பங்களாய் போன ஒரு சமூகத்தில், அப்படி ஒரு சொல்லாடல் வித்தியாசமாய்த் தோன்றுவதில் ஆச்சரியம் ஒன்றும் இல்லை.

தனிக்குடும்பங்களின் அனுகூலங்கள் என நாம் பலவற்றை பட்டியலிட்டு நம்மைத் தேற்றிக் கொண்டாலும், உள்ளூற மனதிற்குள் நாம் இழந்தவை அதிகம் என்பதை நாமே அறிவோம். பொருளீட்டல் என்ற ஒற்றை நோக்கமே நம்மை நமது பிறந்த மண்ணில் இருந்து வெளியேறக் காரணமென்பதைச் சொல்லவும் தேவையில்லை. ஆனால் அதற்காக நாம் இழந்தவை நாம் செய்து கொண்டுள்ள சமரசங்கள் ஏராளம். இழந்தவை எண்ணற்றவை.

கூட்டுக் குடும்ப வாழ்வு சிதைந்ததன் விழைவாக நாம் இழந்ததில் பெரிதென நான் கருதுவது, மூத்தோர் பகிரும், அவர்தம் அனுபவம் வழி கைக்கொண்ட, ஆலோசனைகள். உடல் நலன் சார்ந்த மருத்துவக் குறிப்புகள் ஆகட்டும், பாரம்பரிய உணவு தயாரிப்பு முறைகள் ஆகட்டும், வாழ்வில் நாம் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகளைத் தீர்க்க அவர்கள் வழங்கிடும் அனுபவமிக்க வழிக்காட்டுதலாகட்டும்… எல்லாமே நாம் நமது அன்றாடங்களை அவ்வப்போது வருகிற சிறு ஏற்ற இறக்கங்கள் தான். அவற்றை மன அழுத்தங்களின்றி எதிர்கொள்ள ஒரு உற்ற துணையாக அவர்களது ஆலோசனைகள் இருந்தது என்பதை நாம் மறுக்கவியலாது.

கூட்டுக் குடும்பம்

இருப்பதைப் பேணுவதைக் காட்டிலும் சவாலானது, புதியதாய் ஒன்றை உருவாக்குவது. நல்ல மாணக்கர்கள்/ குடிமக்கள் வேண்டுமானால் கல்விக் கூடங்களில் உருவாகலாம். ஆனால் நல்ல மனிதர்கள் உருவாவதற்கான முதல் விதை நிச்சயம் குடும்பத்திற்குள் தான் தூவப் படுகிறது. பணி நிமித்தமாக மணமான சில நாட்களிலேயே தனித்து அயலூருக்கு வருகின்ற ஒரு இளம் தம்பதிகள் மகிழ்ந்து குலாவிட வழிகள் பலவுண்டு, இடர்கள் ஏதுமில்லை. இருந்த போதிலும், அப்பெண் கருத்தாங்கும் போது, அவளுக்குள் நிகழும் உடலியல் மற்றும் உளவியல் மாற்றங்களைக் கண்டு மலைக்கையில் நிச்சயம் ஒரு அனுபவமிக்க முதிய கரத்தை அவள் இயல்பாகவே நாடுவாள். இத்தகைய தருணங்களில் தட்டிக் கொடுக்கவும், துவண்டு போகையில் உறுதுணையாய் நின்று நம்பிக்கை ஊட்டவும் உறவுகள் அருகில் இல்லாத வெறுமையை ஈடு செய்திட எதுவும் முடியாது.

என்னதான் தொழிற்நுட்ப வசதிகள் பெருகி விட்ட போதிலும், ரத்தமும் சதையுமான மனித இருப்பை வேறெதுவும் ஈடு செய்திட முடியாது. சிறு சிறு ஐயங்களைக் கூட உடனடியாக ஆலோசனைகளைப் பெற்று தெளியாமல் மனதிற்குள் போட்டு குழம்பித் தவிப்பாள் அந்த கர்பவதி.

குழந்தைகள் பிறந்தவுடன் இம்மனவாட்டம் இன்னும் அதிகமாகும். குழந்தைக்கு ஒன்றென்றால் பதறித் துடித்திடும் பெற்றோர் செய்வதறியாது திகைத்து நிற்கையில், தமது அனுபவம் புடமிட்ட சிறு கைவத்திய குறிப்புகள் சொல்வதற்கு மூத்தோர் ஒருவர் இருந்தால், அதுவே பெரிய மனோபலத்தை தரும்.

ஒவ்வொரு காலகட்டத்தினைப் பொருத்த ஒரு பொதுவான அபிப்ராயங்கள் நம்மிடையே இருக்கும். அக்காலகட்டம் குறித்த ஒரு ஒட்டு மொத்தமான சமூக விமர்சனமாக அது முன்வைக்கப்படுவத்உ வழக்கமே. அப்படி சமகாலத்தில் நம் சமூகத்தின் மீதான சுய மதிப்பீட்டில் மீண்டும் முன்வைக்கப்படும் ஒரு விமர்சனம் ஒட்டு மொத்தமாக சமூகத்தில் அற உணர்வு குறைந்து கொண்டே வருகிறது என்பதே. இதற்கு நாம் இயந்திரத்தனமாகிப் போன பண மோகம் கொண்ட வாழ்க்கை முறை, கடவுள் நம்பிக்கை தேய்தல், நன்னெறிக் கல்வியை புறந்தள்ளிவிட்ட மதிப்பெண் மையக் கல்வி முறை என காரணங்கள் பல அடுக்கினாலும், குழந்தைப் பருவம் முதலே, மழலைகளோடு அதிக நேரம் செலவழித்து, அவர்கள் உடனிருந்து, பண்படுத்தி, கதைகள் சொல்லி அற உணர்வை முதலில் விதைக்கும் அந்த ஒரு வாழ்வியல் அருகிப் போனதே அடிப்படையான காரணம்.

எல்லா நாணயங்களுக்கும் இருபக்கங்கள் உண்டு. கூட்டுக் குடும்ப அமைப்பில் எண்ணற்ற சாதங்கள் இருப்பினும், அதிலும் சமூக வாழ்வியல் சார்ந்து சில பாதங்கள் இருக்கவே செய்கின்றன. அவற்றை வரும் வாரத்தில் காணலாம்.

 

வெண்ணிற இரவுகள்

Fyodor Dostoyevsky | தமிழில் : பத்மஜா நாராயணன் | டிஸ்கவரி புக் பேலஸ் வெளியீடு | ப: 80

காலத்தால் அழியாத எழுத்தினை வழங்கியது ரஷ்ய மண். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் உலக இலக்கியத்திற்கு புது இரத்தம் பாய்ச்சியது ரஷ்ய இலக்கியங்களே.. பரவலாக ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் வெளியான பிறகே உலகின் கண்களுக்கு ரஷ்ய இலக்கியங்கள் தெரிய ஆரம்பித்தது. மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே அவை தங்களது ஈடு இணையற்ற மேதைமையால் தமக்கு தகுதியான வாசக வட்டத்தையும், இலக்கிய அங்கீகாரத்தையும் பெற்று விட்டன. ருஷ்ய இலக்கியகளையும், இலக்கிய மேதைகளைக் குறித்து நிறைய கேள்விப்பட்டும், வாசித்தும் இருந்த போதிலும் இதுவரையில் முழுமையாக ஒரு படைப்பையும் வாசித்திருக்கவில்லை என்பது நானே வருந்துகிற ஒரு விசயம். பேரிலக்கியங்கள் தம் இயல்பிலேயே அதிக நேரம் கோருபவை. அதனாலேயே அவற்றை வாசிக்க முடியவில்லை. இன்னுமும் ’போரும் அமைதியும்’  அமைதியாக அலமாரியில் உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. என்ன செய்ய!

ஃபியோதர் தஸ்தாயெவ்ஸ்கி உலக இலக்கிய வரைபடத்தில் மிக முக்கியமான, தவிர்க்கவே இயலாத ஆளுமை. அவரது ’வெண்ணிற இரவுகள்’ குறூநாவல் என்று தமிழ் பெயர்ப்பில் பொதுவாகவே வரையறுக்கப்படினும், அவர்கள் இதனை சிறுகதை என்றே வகைப் படுத்துகிறார்கள். ஆனால் குறுநாவல் என்று சொல்வதற்கான சாத்தியங்களே உள்ளதாய் வாசிப்புக்குப் பிறகு தோன்றுகிறது. எனவே நானும் இதனை குறுநாவல் என்றே வகைப்படுத்த விரும்புகிறேன்.

white-nights

கதைச் சுருக்கம்

மிக சதாரணமான வரிகளில் அசாத்தியமான ஆழங்களை வாழ்வின் அன்றாட தருணங்களில் அடைந்து விடுகிற நுட்பம் இருப்பதாலேயே இலக்கிய மேதைகள் என்று வெகு சில எழுத்துக்காரர்களை மட்டுமே நாம் சொல்கிறோம். வெண்ணிற இரவுகளின் கதை அறியாதது அல்ல. ஆனால் அறிந்த ஒரு கதையின் அறியாத பரிமாணங்களை அறிமுகம் செய்கிறது இக்குறும்புதினம். பழகிய தருணங்களின் உள்ளே இருக்கும் தொட முடியாத ஆழத்தைத் தொட்டுச் செல்லும் எழுத்து.

பெரும்பாலும் தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் கதைகளில் பெயரற்ற கதைசொல்லிகளே வருவார்களாம். போலவே இக்கதையிலும் நாம் சந்திக்கிற இளைஞன், ஒரு பெயரற்ற கதை சொல்லியே. கோடை காலத்திற்கென பீட்டர்ஸ்பெர்க் நகர மக்கள் தங்களது கோடை இல்லங்களுக்கு வெளியேறிக் கொண்டு இருக்கிற தருணத்தின் தனது அடர் தனிமையை வாசகனோடு பகிர்கிறான் இளைஞன்.

இரத்தினச் சுருக்கமாக கதையைச் சொல்வதென்றால் ஒரு இளைஞன் ஒரு இளம்பெண்ணை வீதி வழி ஓர் இரவில் காண்கிறான். பின்தொடர எத்தணிக்கும் இன்னொரு முரடனிடம் இருந்து அவளைக் காப்பாற்றும்,  தனியனாகவே இருந்து விட்ட, அவன் அவளது நட்பினை வேண்டுகிறான். தொடர்ந்து சில இரவுகள் அவர்கள் சந்தித்துக் கொள்கிறனர். சந்திப்புகளின் போது தங்களது வாழ்க்கைக் கதையை ஒருவருக்கொருவர் பகிர்ந்து கொள்கின்றனர்.

இளைஞனின் தீராத் தனிமையையும், அவன் வாழ்வில் கவிந்திருக்கும் கனவு நிலை குறித்து அவளுக்குச் சொல்கிறான். நாஸ்தென்கா (அதுவெ அவளது பெயர்) தனது பாட்டியுடனான சலித்துப் போகிற வாழ்வையும், இடையில் தான் கடந்த முதல் காதலையும், தற்போழுது அக்காதலனுக்காக காத்திருப்பதையும் அவனிடம் பகிர்கிறாள். அவள் மீது இவனுக்கு காதலுள்ள போதிலும் அவளது காதலை அவன் சிரத்தையுடன் ஏற்கிறான். அவளுக்கு ஆறுதலும், யோசனைகளும் சொல்கிறான். அவளது காதலனிடம் தூது செல்லவும் தயாராய் இருக்கிறான்.

தன்னவர் தன்னை ஏமாற்றி விட்டதாய் நினைத்துக் கொள்ளும் நாஸ்தென்கா அவசரத்தில் அவரை விட இவரே மேல் எனக் கூறி அவர்கள் இணைந்து வாழ யோசனைகளை முன்வைக்கிறாள். நெடிய தனிமையப்பிய தன் வாழ்வில் இறுதியில் ஒரு வசந்தம் வந்து விட்டதாக குதூகலிக்கிறான் நாயகன். எதிர்பாராத விதமாக அவர் வந்தவுடன் மனம் மீண்டும் மாறும் அவள் அவருடனே சென்று விடுகிறாள். மீண்டும் இவன் தனியனாகிறான்.

White Nights Tamil

 

வாசகனின் குறிப்புகள்

உலக இலக்கியத்தில் ஒப்பற்ற காதல் கதைகளுள் ஒன்றாக வெண்ணிற இரவுகள்  மதிக்கப்படுகிறது என்பதில் ஐயமில்லை. இருப்பினும் இப்புதினத்தை வாசிக்கிற எவரும், ஒரு மென்மையான காதல் கதையின் ஊடே தனி மனிதர்களின் தீராத் தனிமையை மௌனமாக பேசிக் கொண்டே இருக்கிறது என்பதை அறிந்து கொள்ளலாம். ஆறு அத்தியாயங்களாய் பிரிக்கப்பட்ட புதினத்தின், முதல் அத்தியாயத்தின் துவக்க பகுதிகளில் கதை சொல்லியாய் வருகின்ற நாயகன் வாசகரிடம், தான் பீட்டஸ்பெர்க் நகர தெருக்களில் அலைகையில் வீடுகளுடன் பேசிக் கொள்வதாகவும், அவற்றுடனான உரையாடல் தான் மிகவும் விரும்புவது எனும் தொனியில் சிலாகித்துச் சொல்கிறான்.

இப்பகுதிகளை நாயக கதாப்பாத்திரம் மிகுந்த அழகியல்பூர்வமான நுன்ணுணர்வு மிக்கவன் என்று தெரியப்படுத்துகிறது என விளக்கம் சொல்லக் கூடும். எனினும், ஒரு சாதாரண மனிதனான அவனோடு அன்பாய் பழகிட ஆளில்லாத ஏக்கத்தை உயிரற்ற வீடுகளுடன் உரையாடுவதாக கற்பனை செய்து போக்கிக் கொள்வதாகவும் எடுத்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் துவக்கம் முதலே அவன் கண்ணியன் என்ற சித்திரத்தை ஆசிரியர் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி தீட்டி விடுகிறார். மேலும் அவன் இளகிய மனத்தினனாகவும், தான் அனுபவிக்கிற தனிமைப்படுத்தப்பட்ட வாழ்வைப் போல நாஸ்தென்காவின் வாழ்வும் மாறி விடக் கூடாது என்பதில் தீர்க்கமாக இருக்கிறான்.

மனிதர்கள் நிரம்பிய ஒரு பெருநகரில் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பினும், ஒரு மனிதனுக்குள் மண்டிக் கிடக்கும் அகத்தனிமையை தன் கதை வழியே நாஸ்தென்காவிடம் (அவளிடம் சொல்வதாய் வாசகரிடமும்) பகிர்ந்து கொள்கிறான். சக மனிதரின் அன்பிற்கான தனது மறைமுகமான ஏக்கத்தையும் தனது கதை சொல்லலின் ஊடே உணர்த்துகிறான். அவனுடைய பேச்சுகள் மிக நீண்டதாகவும், கவித்துவமான மொழியிலும் இருக்கின்றது. சில வேளைகளில் கனவு நிலையில் நின்று பேசும் ஒரு மனிதனின் பிதற்றலைப் போல சாயல் கொள்கிறது.

நாயகி நாஸ்தென்காவோ ஒரு பதின் வயதுப் பெண்ணின் ஊசலாட்ட மனோநிலையை, உணர்வுப் பிரவாகத்தை மிக நேர்த்தியாக வெளிப்படுத்தும் பாத்திரமாக படைக்கப்பட்டிருக்கிறாள். தனது பாட்டியைத் தவிர வேறு யாருமே நுழையாத தனது வாழ்க்கைக்குள், வீட்டின் மாடி அறையில் தங்க வருகிற அந்த இளைஞர் வருகிறார். இவளும் அவரை ஒரு தலையாக காதலிக்கத் துவங்குகிறாள். அவளுடைய பேச்சு, வாசகனிடத்தில், அவ்விடத்தில் வேறு யார் இருந்தாலும் அந்த மனிதரை அவள் காதலித்தே இருப்பாள் என்ற அபிப்ராயத்தை நிச்சயம் தோற்றுவிக்கும். ஒரு வகையில் அவளும் தனது வாழ்வில் கவிந்திருக்கும் நீண்ட தனிமையில் (பாட்டியைத் தவிர அவள் வாழ்வில் எவருமில்லை. ஒரே ஒரு இடத்தில் ஒரு தோழியின் பெயரை அவள் சொல்கிறாள். தவிர பாட்டியின் கண்டிப்பையும் அவள் அறவே வெறுக்கிறாள்.) இருந்து தன்னை மீட்டெடுக்க எவரேனும் வருவார் என ஏங்கியே கிடக்கிறாள்.

கதையின் முடிவு நாடகீயம் மிகுந்த ஒரு முடிவாகவே இருக்கிறது. இருப்பினும் நுட்பமான கதை சொல்லலில் நிச்சயம் தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் மேதைமை வெளிப்படுகிறது. காதலைப் போல தனிமையும் சொல்லச் சொல்லத் தீராதது போலும்!

இக்கதை பலமுறை பல மொழிகளில் திரைப்படமாக்கப்பட்டுள்ளது என்பது கூறிப்பிடத்தக்கது.