இந்தியக் கல்விமுறையின் முரண்கள் – பகுதி V

 
[இந்த கட்டுரைத் தொடரின்இறுதி மற்றும் நிறைவுப் பகுதி]
 
துறைகளைத் தேர்வதிலுள்ள மந்தைப் புத்தி
 
இக்கட்டுரைத் தொடரின் முதல் பகுதியோடு  நேரடியாக தொடர்பு படுத்தப்பட வேண்டியது இது. கற்கும் கல்வி நிறைய பொருளீட்டுவதற்கான மூலதனம் எனும் மனோபாவம் ஆழப் படிந்துவிட்ட ஒரு சமூகத்தில் இளையோர் எந்த துறையை தங்கள் வாழ்க்கையில் தேர்ந்தெடுப்பது எனும் விடயத்தில் ஒரு மந்தைத்தனம் இருப்பதை நாம் கண்கூடாக காலந்தோறும் கண்டு வருகிறோம். ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் ஒவ்வொரு துறை நட்சத்திர அந்தஸ்து பெறுவது இயல்பு. உதாரணமாக என்பதுகளின் இறுதியிலும் தொன்னூறுகளிலும் பொறியில் பாடப்பிரிவுகளில் மெக்கானிக்கல், சிவில் போன்ற துறைகள் பலரால் விரும்பிப் படிக்கப்படும் துறைகளாக விளங்கின. பின்னர் வந்த தகவல் தொழிற்நுட்ப வளர்ச்சி அனைவரையும் அதன் பக்கம் இழுத்தது. ஆனால் ஒரு துறை உச்சத்தில் இருக்கிறது என்பதனை அதில் வாய்ப்பு ஏனைய துறைகளை விட அதிகம் என்பதாக மட்டுமே அர்த்தப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் அதே வேளையில் பிற துறைகளிலும், புலங்களிலும் இருக்கும் வாய்ப்புகள் முற்றிலும் இல்லாமற் போவதில்லை என்பதனையும் மனதிற் கொள்ள வேண்டும். நமது இந்திய குடும்ப அமைப்புகளில் குழந்தைகளுக்கு சுயமாக முடிவுகள் எடுக்கும் சுதந்திரங்கள் மிகக் குறைவே. இளையோரின் எதிர்காலம் குறித்த முக்கிய முடிவுகள் எடுக்கும் உரிமை பெற்றோரிடமே இருக்கிறது. அவர்களிடம் தங்கள் பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்திற்கு உடனடி உத்திரவாதமளிக்கும் படிப்பு பரவலாக எல்லொராலும் விரும்பப்படும் படிப்பே எனும் எண்ணம் அசைக்க முடியாத வண்ணம் ஆழப் பதிந்திருக்கிறது. படிக்கவிருக்கும் அந்த குழந்தையின் விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு அங்கே மதிப்பில்லை. விரும்பித் தேர்வது வரம். விருப்பமின்றி நிர்பந்திக்கப்படுவதை விட நரகம் வேறில்லை.
கல்வி வியாபாரிகள் பெற்றோரின் மந்தைத்தனத்தை இயன்ற வரை சுரண்டுகின்றனர். ஒரே துறையில் நிறைய பேர் முட்டி மோதுவதால் போட்டி கடுமையாகிறது. வெற்றிக் கோட்டை அடைவதற்கான பாதையில் தடைக் கற்கள் ஏராளமாகின்றன. மன அழுத்தமும் விரக்தியுமே பலருக்கு மிஞ்சுகிறது. விருப்பமில்லாத துறைக்குள் வலிந்து திணிக்கப்பட்ட ஒரு மாணவர் சக மானவரைப் போல திறமையாக கற்கவும் முடியாமல், தனது மனதிற் புதைந்து கிடக்கும் சுயமாக வளர்த்தெடுத்த கனவினை அடைய முடியாமலும் ஒருவித சுய வதைக்கு ஆளாகிறார்.
வெகு மக்களின் மந்தைப் புத்திக்கு ஒரு எளிய உதாரணம். கடந்த பத்து பதினைந்து ஆண்டுகளாக பொறியியல் பயிலும் மோகம் மெள்ள வலர்ந்து உச்சத்தினை அடைந்தது. கடந்த இரண்டு மூன்று ஆண்டுகளின் இம்மோகம் ஏறத்தாழ உச்சத்தினின்று கீழிறங்கத் துவங்கி விட்டது. பொறியியற் படிப்புகளுக்கான மதிப்பு தற்போது சரிந்துள்ளது. இதற்கு முந்தைய காலகட்டத்தில் இத்தகைய சரிவை அறிவியல் மற்றும் கலைப் பிரிவு பாடங்கள் சந்தித்து வந்தன. இப்போதோ மீண்டும் அவை மாணவர், பெற்றோர் மத்தியில் கவனம் பெற்ற படிப்புகளாக மாறத் துவங்கியுள்ளன என்பதை நான் கண்கூடாக காண முடிகிறது.
 
Engg to Arts & Science
 
இது போக தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை 2006 ஆம் ஆண்டிற்கு பிறகு இல்லாமலேயே போன பொறியியல் மற்றும் மருத்துவ கல்விக்கான நுழைவுத்தேர்வுகள், தற்போது நீட் தேர்வின் வடிவில் தற்போதைக்கு மருத்துவத் துறையில் மீண்டும் கால் பதித்துள்ளது. இது மக்களின் பொதுப் புத்தியில் இன்னொரு குருட்டுத்தனமான மடை மாற்றத்தினை கொண்டு வந்து கொண்டிருக்கிறது என்பது நிதர்சனம். பொதுப் புரிதல் கொஞ்சமேனும் ஆழப்பாடத வரை, கல்வியின் நோக்கம் குறித்த முழுமையான தெளிவு பிறக்காத வரை இப்போக்கில் எந்த மாற்றமும் நிகழப் போவதில்லை.
இங்கே நாம் கவனத்தில் எடுத்துக் கொண்ட முரண்கள் மிக சிலவே. சொல்லாமல் விடுபட்ட என்னும் எத்தனையோ நிலவியல் சார்ந்த, மொழி சார்ந்த, வாழ்வியல் சார்ந்த முரண்கள் இருக்கவே செய்கின்றன. கல்வி மேம்பாடு குறித்து நாம் மேற்கொள்ளும் உரையாடல்களில் வெறும் கல்வித் துறைக்கு வருடந்தோறும் ஒதுக்கப்படும் குறைவான நிதி, ஆசிரியர்-மாணவர் இடையேயான சிக்கல்கள், கல்வியின் முழுமையான மேம்பாட்டிற்கு செய்ய வேண்டிய மாற்றங்கள் போன்றவையே மீண்டும் மீண்டும் விவாதப் பொருளாகின்றன. ஆனால் மிக ஆதாரமாக நமது கல்விமுறையில் இருக்கும் முரண்கள் குறித்து பேசாமல் இத்தகைய உரையாடல்கள் ஒரு போதும் முழுமை பெறாது.
 
(குறுந்தொடராக வெளிவந்த இக்கருத்துகளை, ஒரே நீள் கட்டுரையாக வெளியிட்ட ‘உயிர் எழுத்து’ இலக்கிய மாத இதழுக்கு நன்றியும், பேரன்பும்.)
 

இறந்தாய் வாழி காவேரி (2017) – ஆவண குறும்படம்

 
ஆக்கம்: ஆர்.ஆர். சீனிவாசன் | பூவுலகின் நண்பர்கள் | 25 நிமிடம்
 
இந்தியா விவசாய தேசம். பன்நெடுங்காலமாக வேளாண் சமூகமாகவே இந்தியச் சமூகம் இருந்து வருகின்றது. இந்தியா கிராமங்களின் வாழ்கிறது என்று மூத்தோர் சொன்ன வாக்கு, அனைவருக்கும் உணவளிக்கும் விவசாயம் கிராமங்களில் தான் இருக்கிறது என்கிற புரிதலின் வெளிப்பாடாகவே இருக்க வேண்டும். இந்திய சமூகத்தின் முதுகெலும்பான விவசாயம் இன்று கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நொறுங்கிக் கொண்டிருக்குறது. மாநிலங்கள் பலவாயினும், வேளாண் உற்பத்தியில் மிகப் பெரும்பான்மையாக ஒரு சில மாநிலங்களை மட்டுமே முழுமையாக நம்பிக் கொண்டிருக்கிறது, தேசம் முழுமையும். இதுவே யதார்த்தம். வேளாண் உற்பத்தி மாநிலங்களுள் மிக முக்கியமானது தமிழகம் என்பதை யாரும் மறுக்கவே முடியாது.
ஆனால் தமிழக விவசாயிகளின் நிலை என்ன? அல்லது ஒட்டு மொத்தமாக தேசிய அளவில் விவசாயியகளின் நிலை இன்று என்ன? குலவைகளும், நாற்று நடுகையிலும் களை பறிக்கையிலும் கேட்கும் உழவுப் பாடல்கள் இன்று பட்டினிச் சாவுகளாகவும், மரண ஓலங்களாகவும் மாறிப் போய் கிடக்கின்றன.
எவர் ஆட்சியில் இருந்தாலும், மத்திய அரசு பாரமுகம் காட்டிட, மாநில அரசு கைநெகிழ்ந்திட விவசாயக் குடியின் துயரோ, கண்ணீரோ யார் கவனத்திற்கும் வாராமலே அடங்கி விடுகிறது. அண்டை மாநிலங்களுக்குள் நதி நீர் பங்கீட்டில் எப்போதும் நிகழும் குடுமிப் பிடி சண்டையை மத்திய அரசு எட்ட நின்று வேடிக்கை மட்டுமே பார்க்கிறது. அரசானைகள், நீதிமன்ற உத்தரவுகள் என எதுவுமே மதிக்கப்படாமல் உதாசீனப்படுத்தப்படுகின்றன.
முப்போகம் விளைவித்து செழித்தோங்க காரணமான காவிரியைப் புகழ்ந்தே ‘நடந்தாய் வாழி காவேரி’ என்று சொலவடை வழக்கில் வந்தது. இன்றோ மாநில அரசுகளின் அடர் மௌனத்திற்கு மத்தியில் ஆற்று மணற் கொள்ளை தலைவிரித்தாடுகிறது. அதனாலேயே வாழ்வித்த காவேரி இன்று தன்னையே காத்துக் கொள்ள வழியின்றி மடி வரண்டு பாலை போலாகி இருக்கிறது. அதனலேயே இந்த ஆவணப் குறும்படத்திற்கு இறந்தாய் வாழி காவேரி என்று தலைப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.
 
IRANTHAI VAAZHI KAVERI-1
 
பொதுவாக வெகு சன ஊடகங்கள் வேளாண் பிரச்சனைகளை அதிகாரிகள், வேளாண் விஞ்ஞானிகள் போன்ற கருத்தியளாளர்களின் பார்வையில் பின்னணியிலேயே எப்போதும் அணுக முற்படுகின்றன. ஆனால் வேளாண்மையில் உள்ள நடைமுறைச் சிக்கலை அதற்குள் தன்னுடைய, தனது குடும்பத்தினுடைய வாழ்க்கையையே பணயம் வைத்து வயலில் காயும் விவசாயியிடம் இருந்து அல்லவா அணுக வேண்டும். இந்த் ஆவணக் குறும்படம் அத்தகைய ஒரு சரியான கோணத்தில் தான் தமிழக விவசாயிகளின் பிரச்சனைகளைப் பதிவு செய்கிறது.
இந்த ஆவணப்படம் தீர்வுகளை நோக்கி பயணப்பதை படைப்பின் மைய நோக்கமாகக் கொள்ளவில்லை. மாறாக களநிலவரத்தை சமகாலத்தில் பதிவு செய்வதே இதன் மிக முக்கியமான நோக்கமாக இருக்கிறது. மிகச் சமீபமாக தமது இல்லங்களில் ஒரு உயிரைக் காவு கொடுத்த திருவையாறு பகுதியைச் சேர்ந்த வெவ்வேறு கிராமங்களின் இரு வேறு விவசாயக் குடும்ப அங்கத்தினர்களின் நேர்காணலே மிக முக்கியமாக இப்படத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.
இறந்த இருவருமே விவசாயிகள். ஒருவர் தன் கண் முன்னே நீரின்றி பயிர்கள் கருகுவதைக் கண்டும், தனது கடன் சுமை நாளுக்கு நாள் அதிகரிப்பது குறித்து மனமுடைந்து மாரடைப்பால் காலமானார் என்ற செய்தியை, அவரை இழந்து தவிக்கும் அவரது மனைவி மற்றும் உறவுகளின் வழி நாம் அறிகின்றோம். இத்தனைக்கும் அவரது கடன் தொகை ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் தான். ஆனால் அந்த எளியவர்களுக்கோ அது மீட்க இயலாத பெருந்தொகை.
 
IRANTHAI VAAZHI KAVERI-2
 
இன்னொருவரின் நிலையோ இன்னும் பரிதாபம். வருமென நம்பிய நீர் வராமல் பொய்த்துப் போக, தான் வாங்கிய இலட்சக்கணக்காக கடனை அடைப்பதெப்படி என்ற கவலை தின்ன, தாளமாட்டாமல் பூச்சிக் கொல்லி மருந்தைக் குடித்து தற்கொலை செய்து கொண்டார். இவ்விரு குடும்ப உறுப்பினர்களின் பகிர்வின் வழியாக நாம் ஒன்றைத் தெளிவாக விளங்கிக் கொள்ள முடிகிறது. அரசின் அக்கறை மட்டுமல்ல. ஒட்டு மொத்த சமூகமுமே விவசாயிகளின் துயரை அதன் உண்மையான வீரியத்தோடு புரிந்து கொள்ளவே இல்லை. நம்மிடம் பணம் இருக்கிறது. அதனால் உணவு நமக்குத் தடையின்றிக் கிடைக்கும் என்ற மெத்தனப் போக்கு பலரிடம் இருக்கிறது. விவசாயிகளின் தற்கொலைகள் வெறும் எண்ணிக்கையாகிப் போயிருப்பது ஒரு சமூக அவலமே.
கையில் இருக்கிற காசிற்கு உணவு கிடைக்காது எனும் நிலை வருகையில், தமது பணக் காகிதத்தைத் தின்று வயிற்றை நிறைக்க முடியாதென்னும் உண்மை உறைக்கத் துவங்குகையில், தேசத்தின் கடைசி விவசாயியும் தற்கொலை செய்து கொண்டிருப்பான். விவசாயிகளின் தற்கொலைகள் நம் சமூகத்திற்கு சாபமென்பது வெகு விரைவிலேயே தெரிய வரும். ஆனால் அப்போது காலம் வெகுவாகக் கடந்திருக்கும்.
 
இப்படத்தை கீழ்கண்ட யூடியூப் இணைப்பில் காணலாம். 
இறந்தாய் வாழி காவேரி
 
 

இந்தியக் கல்விமுறையின் முரண்கள் – பகுதி IV

 
 
exam-notes-1
 
தேர்வு பூதம்
போதனா முறையில் ஒரு முக்கிய அம்சம் தேர்வுகள். குழந்தைகளுக்கு கற்றுக் கொடுக்கப்பட்ட பாடங்களில் அவர்களின் புரிதல் எந்த அளவில் இருக்கிறது என்று சோதித்தறிய எளிய வழி தேர்வுகளே. ஒரே நேரத்தில் எத்தனை மாணவர்களின் புரிதல் திறனை வேண்டுமானாலும் மதிப்பீடு செய்ய முடியும் என்பதே நடப்பு தேர்வு முறையின் பெரும் பலம். இதை விடவும் அதிக எண்ணிக்கையிலான மாணாக்கரின் திறனை குறைந்த நேரத்தில் சோதித்தறியும் வேறெந்த முறையும் இல்லை. கற்றலின் படிநிலைகளில் இறுதியானது தேர்வுகளே. ஆயினும் கல்வியின் மையம் கற்றலே. ஒரு போதும் கல்வி முறையின் மையமாக தேர்வுகள் இருக்கக் கூடாது. ஆனால் நடைமுறையோ முரண்களின் இன்னுமொரு உச்சம்.
எந்த கல்வி முறையாயினும் அதில் தேர்வுகள் தரும் அழுத்தங்கள் ஓப்பீடற்றவை. கற்றல்-கற்பித்தல் செயல்பாட்டில் அறிவு புகட்டுதல் என்பது பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு மதிப்பெண்கள் பெறுவதே முன்னிலை படுத்தப்படுகிறது. இன்றைய சூழலில் கற்றல் செயல்பாட்டின் மையமானது சந்தேகமே இல்லாமல் தேர்வுகள் தான். ஆசிரியர்கள் பாடங்களைக் கற்றுக் கொடுப்பது, மாணவர்கள் பாடங்களைப் படிப்பது -அவர்கள் அதிக மதிபெண்களை அறுவடை செய்வதன் பொருட்டு தனியாக சிறப்பு வகுப்புகளுக்கு செல்வது உள்பட- அனைத்துமே தேர்வையும் அதில் பெறவேண்டிய மதிப்பெண்களையும் மட்டுமே சார்ந்திருக்கின்றது. கற்றதன் ஆழமறிய தேர்வுகள் நடத்தப்படுவது போய் கற்றல் நிகழ்வே தேர்வுகளில் வெற்றி பெறுவதற்காகத் தான் என்ற நிலைதான் நிதர்சனம். தேர்வுகளில் வெல்ல அனைத்தையும் கற்கத் தேவையில்லை. மாறாக அந்த பூதத்தின் வீட்டிலிருந்து வெளியேறித் தப்பிக்க சில வழிமுறைகளையும் சூத்திரங்களையும் தெரிந்து கொள்வதே போதுமானதாக இருக்கிறது. இதனை சிறப்பாக அறிந்து வைத்திருக்கும் ஆசிரியரே சிறந்த ஆசிரியர் என்றும், அப்படி ரகசியங்களை தம் மாணவர்களுக்குப் சிறப்பாக பயிற்றுவிக்கும் பள்ளியே தலைசிறந்த பள்ளியென்றும் கருதப்படும் சமூகப் பார்வையும் புரிதலும் மேலோங்கியிருக்கும் காலகட்டமிது. இதனாலேயே ஒரு மாணவர் பெரும் மதிப்பெண்களுக்கும் அவரது அறிவுத்திறனுகுமான இடைவெளி நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக் கொண்டே வருகிறது. இது அம்மாணவனுக்கும் மட்டுமல்ல அது இந்த சமூகத்தின் எதிர்காலத்திற்கும் உவப்பானதல்லவே!
தேர்வுகளில் வெற்றி பெற்றவரின் நிலை என்பது இப்படியாக இருந்தால், தேர்வுகளில் வெற்றி பெறாதவரின் நிலைமை இன்னும் மோசம். அவர்கள் ஏதோ வாழவே தகுதியில்லாதவர்கள் போல குடும்பத்தினர், சுற்றத்தாரின் ஏச்சு பேச்சுகளால் சுயம் வெறுத்து சுருக்கி சமூகத்திலிருந்து தங்களைத் துண்டித்துக் கொள்ளும் அவலம் இன்னும் மோசமானது. கற்றலில் தரத்தை உயர்த்த மேற்கொள்ளப்படும் செயல்பாடே தேர்வுகள். ஆனால் இன்றோ அந்தத் தேர்வுகளே கற்றல் செயல்பாடுகள் முழுமையடையாமல் போவதற்கான அதிமுக்கிய காரணியாக விளங்குவது வினோதமானதே.
 
I hear
 
கருத்தியல் மற்றும் செயல்முறைக் கற்றல்களுக்கிடையேயான பொருந்தாமை
 

 “கேட்பவற்றை மறந்து போகிறேன்
பார்ப்பவற்றை நினைவிற் கொள்கிறேன்
செய்பவற்றை புரிந்து கொள்கிறேன்”

சீனத் சிந்தனையாளர் கன்ப்யூசியஸின் மிகப் பிரபலமான் பொன்மொழி இது. கற்றலில் பிரதானமாக இரு நடைமுறைகள் உள்ளன. அவை கருத்தியல் வழி கற்றல் (Theoretical Learning)  செயல்வழிக் கற்றல் (Practical Learning) என்பன. செயல்வழிக் கற்றலின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி நாம் பேச முற்படும் போதெல்லாம் கண்டிப்பாக இந்த மேற்கோள் பயன்படுத்தப்படும். சொல்லப் போனால் மேற்குலக நடைமுறைகள் முற்றிலும் நம்முடையவைகளுடன் மாறுபடுவது  இவ்விடயத்தில் தான். நமது கல்வி திட்டத்தின் வடிவமைப்பே அதிக தகவல்களை மாணவரிடத்தில் திணிப்பதை வலியுறுத்தும் விதமாக அமைந்திருப்பது ஆச்சரியமான ஒன்றுதான். குறிப்பாக மேல்நிலைக் கல்வி மற்றும் உயர்கல்வி பாடத்திட்டங்கள் அனைத்தும் கற்கவோ கற்பிக்கவோ ஏற்ற கால அவகாசத்தை காட்டிலும் அதிகமாகவே இருக்கின்றன. அதாவது வரையறுக்கப்பட்ட கால அவகாசத்திற்குள் பாடத்திட்டத்தின் அனைத்து பாட பகுதிகளையும் ஒரு ஆசிரியர் திருப்திகரமாக கற்பிக்கவோ, ஒரு மாணவர் சிறப்பான முறையில் அதனை கற்றுக் கொள்வதோ நடைமுறை சாத்தியமற்றது. இதனை கல்விப் புலத்திலிருக்கும் இருக்கும் யாவருக்கும் தெரிந்த ரகசியம். ஒரு ஆசிரியனாக இது என் அன்றாடங்களில் ஒன்றே. என்னை இதுகாறும் ஆச்சரியப்படுத்துவதும் இதுவே. நிச்சயமாக நாம் போதாமைகள் நிறைந்த ஒரு கால கெடுவிற்குள் அறிவை சீரிய முறையில் புகட்ட முடியாது. இருப்பினும் பாடப்பகுதிகளை தேர்வின் பொருட்டு குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் அவர்களுக்கு புரிந்து கொள்ள முடியாத வேகத்தில் நடத்துவது ஒரு ஆசிரியனின் அடிப்படை கடமைகளுள் தலையாயது. என்ன ஒரு நகைமுரண்? அப்படி அவசரகதியில் மாணவன் உள்வாங்கிக் கொள்ள முடியாத வேகத்தில் பாடங்களை போதிப்பதால் என்ன பிரயோசனம்? அதனால் நமது கல்வி முறை எதனைச் சாதித்துவிடப் போகிறது? இக்கேள்விகளோடு தான் ஒவ்வொரு நாளும் ஆசிரியப் பணியை மேற்கொள்ள வேண்டியதிருக்கிறது.
மேற்குலகின் மாணாக்கர்களின் கற்றல் முறைமைகள் இதற்கு நேர் மாறாக இருக்கின்றது. ( இங்கு நான் குறிப்பிடுவது உயர்கல்வியைத் தான். அவர்களின் பள்ளிக் கல்வியைக் குறித்த எனது புரிதலை மிக சமீபமாக முற்றிலும் மறுஆக்கம் செய்ய வேண்டியதிருந்தது. அதற்கான காரணத்தை தனிக் கட்டுரையாகவே எழுதலாம்.) அம்மாணவர்கள் கற்கும் பாடங்களை சரிவிகிதத்தில் கருத்தியல் வாயிலாகவும், செயல்முறை கற்றல் வாயிலாகவும் கற்றுக் கொள்கின்றனர். அவர்கள் கற்கும் பாடங்களின் அளவு ஒப்பீட்டளவில் நம்முடையதை விடவும் குறைவே எனும் போதிலும் அவர்களின் கற்றலில் தரம் மேம்பட்டதாகவே இருக்கிறது. நமது கல்வி முறையில் பள்ளிப் பருவத்தில் செயல் வழிக் கற்றலுக்கான சாதகமான சூழ்நிலை மிகக் குறைவே.
 
(இக்குறுந்தொடரின் நிறைவுப் பகுதி அடுத்த வாரம்.)
 

காற்றில் அலையும் நம்பிக்கையின் வேர்கள்

 
The Master | 2012 | Dir: Paul Thomas Anderson |137 min
 
மனித வாழ்வின் அச்சாணி நம்பிக்கையே. எதன் மீதாவது – சக மனிதர்கள் மீது, சில கருத்தியல்கள் மீது, மதங்களின் மீது- மனித நம்பிக்கை வேரூன்றி நிற்கவே செய்கிறது. இக்கட்டான காலகட்டங்களில் சோதனைக்கு உள்ளாவதும் அதே நம்பிக்கை தான். நம்பிக்கை எனும் அடித்தளம் தகர்க்கபட்ட மனிதன் பித்து நிலைக்கு தள்ளப்படுகிறான். எதன் மீதாவது தனது வெற்றிடத்தில் அலையும் நம்பிக்கையை கோர்த்துப் போட ஒரு கொக்கியைத் தேடுகிறது மனித மனம். பெரும்பாலும் அத்தருணங்களில் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்த சஞ்சலமுற்ற மனம் ஏற்றுக் கொள்ளும் விதத்தில் யாரேனும் ஒரு புதிய கதவைத் திறந்தால் அம்மனிதர் சகலருக்கும் தேவ தூதர் போல தெரிவார். காலந்தோறும் இது போன்ற எண்ணற்ற குருமார்களின் கதையை நாம் கேட்டுக் கொண்டு தான் இருக்கிறோம்.
அமெரிக்கா போன்ற ஒரு இயந்திரத்தனமான, நுகர்வின் உச்சத்தில் போகிக்கிற தேசத்தில், அமெரிக்கர்களிடையே பலப்பல ஆன்மீக குருக்கள் உலவி இருக்கின்றனர். பிடிப்பற்று அலையும் அவர்கள் மனதிற்கு இளைப்பாறல் தருவதாய் வாக்களித்து அவர்களை தமது அதிகாரத்திற்கு அடிபணிய வைத்திருந்த கதைகள் ஏராளம் அங்கே. அதிலும் குறிப்பாக இந்த போக்கு இரண்டாம் உலக யுத்ததிற்குப் பிறகு உச்சத்தை அடைந்தது. அமெரிக்கர்கள் என்றில்லை, உலக யுத்தங்கள் இரண்டுமே உலகெங்கும் மனித மனங்களை முன்னுவமை இல்லாத அளவிற்கு மிக ஆழமான பாதிப்பை ஏற்படுத்தி இருந்தது. இச்சூழலுலில், தமக்கேன ஒரு தனிப்பட்ட கலாச்சாரம் இல்லாத அமெரிக்கர்களே இது போன்ற தம்மையும், தமது கண்டுபிடிப்புகளின்று புதுப்புது கோட்பாடுகளை முன்வைத்த சுயபிரகடன ஆன்மீகவாதிகளின் வலையில் கொத்துக் கொத்தாக விழுந்தனர்.
இவ்வாரம் அறிமுகங்கள் பகுதியில் நாம் பால் தாமஸ் ஆண்டர்சனின் ‘The Master’ திரைப்படத்தைக் காணலாம்.
 
The Master Poster
 
ஃபிரடி க்வில், இரண்டாம் உலக யுத்தகளத்தில் இருந்து நாட்டிற்கு திரும்பிய அமெரிக்க கடற்படை வீரன். காம பிறழ்வாலும், மித மிஞ்சிய குடியாலும் தவிக்கும் அவனுக்குத் அரசாங்கத்தால் தரப்படும் மறுவாழ்வு சிகிச்சை (rehabilitation therapy) பலனற்றுப் போகிறது. அவ்வேளையில் தற்செயலாக சான் பிரான்சிஸ்கோவில் ஒரு சொகுசுக் கப்பலில் போதையில் ஏறிக் கொள்ள, அங்கு லான்கேஸ்டர் டோட் (Lancaster Dodd) எனும் மனிதரைச் சந்திக்கிறான். அவர் ‘The Cause’ எனும் இயக்கத்தின் தலைவர் என்பதை அறியும் அவன் அவரால் வசீகரிக்கப்பட்டு தன்னை இணைத்துக் கொள்கிறான்.
தன்னை ஒரு பன்முக ஆழுமையாக பிரகடனப்படுத்திக் கொள்ளும் டோட் தான் காலங்காலமாய் மனித வாழ்வில் சிக்கல்களை கண்டறிந்து விட்டதாகவும், அதோடு அல்லாமல் அத்துணை வேதனைகளில் இருந்து மனிதர்களை மீட்கும் வழிகளை முழுமையாக கண்டறிந்து விட்டதாகவும் தனது ஆதரவாளர்கள் மத்தியில் முழங்குகிறார். தனது கருத்தியல்களின் மீது அசைக்கவே முடியாத அதீத நம்பிக்கை உடையவராகவும், மனித குல மேன்மைக்கான சாவி தன்னிடமே உள்ளது என்றும் தீர்கமாக நம்புகிறார். அதே நம்பிக்கையை அவரது குடும்பத்தினரிடமும், அவரது சீடர்களுக்கும் கடத்துகிற திறனுடையவராகவும் இருக்கிறார்.
ஃபிரடி கண்மூடித்தனமாக அவர் சொல்வதை நம்பத் துவங்கி விரைவிலேயே அவரது மிக நெருக்கமான உதவியாளனைப் போல அவருடனே தன்னை இணைத்துக் கொள்கிறான். 1950 இல் ஆரம்பித்த ‘The Cause’ எனும் அமைப்பு மிக விரைவிலேயே ஒரு தனி சமயமாக கோட்பாட்டுமுறையாக (cult) விரிவு கொள்கிறது. லான்கேஸ்டர் எழுதுகிற நூல்களே அவர்களது வேத புத்தகமாகிறது. அமைப்பிற்குள் தன்னை முழுவதுமாக ஈடுபடுத்திக் கொண்ட போதிலும், ஃபிரடி சற்றே மனதோரத்தில் ஒரு நெருடல் இருக்கவே செய்கிறது. ஒரு கட்டத்தில் பண கையாடல் தொடர்பாக காவல் துறை லான்கேஸ்டரரை கைது செய்ய, அதைக் கண்டு கொதித்தெழும் ஃபிரடியும் அவரோடு சேர்த்தே கைதாகிறான். மிதமிஞ்சிய மனக்குழப்பத்திலேயே எப்போதும் இருப்பவனான ஃபிரடி, அதன் பின்னர் லான்கேஸ்டரிடமிருந்து ஒருவித மன விலகலை உணர்கிறான். லான்கேஸ்டரின் குடும்பத்தினரோ அவனை ஒரு உளவாளி என்று சந்தேகிக்கின்றனர். இறுதியாக மீண்டும் லான்கேஸ்டர் அவனை தொலைபேசியில் அழைத்து தன்னோடு இருந்து விடுமாறு அழைக்கிறார். அதனை ஏற்று செல்லும் அவனை அமைப்பிற்காக அவனது வாழ்வை அர்பணிக்குமாறு கேட்க அதற்கு தன் மௌனத்தையே மறுப்பாக்கி விட்டு ஃபிரடி வெளியேறுகிறான்.
இக்கதை புனைவைப் போல தோன்றினாலும், 1950 களில் இருந்த Ron.L. Hubbard இன் வாழ்க்கையை மிக நெருக்கமாக பிரதிபலிக்கிறது. RLH என பெரும்பான்மையாய் அடையாளப்படுத்தப்படும் இவர் அமெரிக்காவின் மிகப் பிரபலமான (ஒரு கல்ட்) Church of Scientology-ஐ நிறுவியவர். படம் கவனத்தில் எடுத்துக் கொண்டுள்ளது உண்மையான சயின்டாலஜி அமைப்பின் ஆரம்ப நாட்களை விரிவாகவே முன்வைக்கிறது. இயக்குனர் இது குறித்து எந்த அதிகாரப்பூர்வமான தகவலையும் வெளியிடாவிடினும், இது மேலதிகமான பொது அம்சங்களைக் கொண்டுள்ளது என்பதை சயின்டாலஜி குறித்த அடிப்படை அறிமுகம் உள்ள எவரும் எளிதில் விளங்கிக் கொள்ளலாம்.
 

இயக்குனர் Paul Thomas Anderson

இயக்குனர் Paul Thomas Anderson


 
சஞ்சலப்பட்ட மனிதர்கள் எந்த அளவிற்கு சில கருத்தியல்களை, அது மனதை தற்காலிகமாக ஆற்றுப்படுத்துகிறது என்பதற்காக மட்டுமே, கண்மூடித்தனமாக நம்புகிறார்கள் என்பதனை சயின்டாலஜியின் வரலாற்றை புரட்டியே தெரிந்து கொள்ளலாம். எதன் மீதாவது தம் நம்பிக்கையை வைத்துவிடும் மனிதர்கள் எல்லாவற்றையும் நம்புவார்கள் போல, தம்மைத் தவிர.
இப்பிரச்சனைக்களின் வேர் தன்னம்பிக்கை இன்மையே. தமது சுயத்தின் மீது பற்றிக் கொள்ள நிலமற்ற இவ்வேர்கள் காற்றில் அலைந்தபடியே தான் இருக்கும், எதையேனும் பற்றிக் கொள்ளும் வேட்கையுடன்.
 
 

இந்தியக் கல்விமுறையின் முரண்கள் – பகுதி III

மனன மந்திகள்

ஒரு மனிதனுடைய அறிவுத் திறனுகும் அவர் பெறும் கல்விக்கும் தொடர்பு இருக்கிறதென இன்னமும் நம்புகிறீர்களா? ஒரு வேளை இருக்கலாம், வாய்ப்பிருக்கிறது, என்பது போலத்தான் நமது பதில்கள் இருக்க முடியும். இதற்கு முன்னர் நாம் சிந்தித்துப் பார்த்த கல்வியுன் நோக்கம் குறித்த தெளிவு முழுமையானதாக நமக்கு இருந்திருக்குமேயானால் இந்த கேள்வியே கூட அர்த்தமற்றதாகி இருக்கும். இன்றைய கற்கும் மாணாக்கரின் நிலை என்ன? முன்னிருந்த மாணவ தலைமுறை  தகவல்கள் சரிவரக் கிடைக்காததால் சிரமப்பட்டது. இன்றைய மாணவர் நிலையோ அதற்கு முற்றிலும் மறுதலையாக தகவல் மீப்பெருக்கத்தால் சிரமப்படுகிறது. இன்னும் அதிகம் இன்னும் அதிகம் என காலஞ் செல்லச் செல்ல பாடங்களும், பாடப் பகுதிகளும் அதிகரித்தபடியே தான் இருக்கின்றன. மேலும் மாணாக்கரின் அறிவுக் கூர்மை அவர்கள் தேர்வுகளில் அளிக்கும் பதில்களின் வழியே அவர்கள் பெறும் மதிப்பெண்களின் மூலமாகவே மதிப்பிடப்படுகிறது. இன்றைய நமது தேர்வு முறைகளும் எழுப்படும் வினாக்களும் மாணவரின் புரிதல் திறனை மையப்படுத்தாமல் தகவலை மனதில் இருத்தி மீண்டும் நினைவிற் கொள்வதையே மையப்படுத்தி இருப்பதால், படித்த பாடப் பகுதிகளை புரிதல் இரண்டாம் பட்சமாகி புரிந்தாலும் புரியாவிட்டாலும் மதிப்பெண்களின் பொருட்டு அத்தகவல்களை மனனம் செய்யும் நிலைக்கு ஆளாகின்றனர். வேலை தேடும் படலத்திற்கு ஆதாரமாக மதிப்பெண்களும், பெற்றிருக்கும் விழுக்காடுகளுமே இருக்கிற ஒரு சமூக அமைப்பில் மாணவருக்கு இது ஒரு இருத்தலியல் நெருக்கடி தான்.

இப்போது பெரும்பாலான முதல் தர மாணவர்கள் சிறந்த மனனம் செய்யும் ஆற்றல் உடையவர்களாகவும் அதனை மனதில் இருத்தி மீண்டும் கொணர தக்க விதத்தில் சிறப்பான நினைவாற்றல் உடையவர்களாகவுமே இருக்கின்றனர் என்பது நிதர்சனம். இந்த விடயத்தில் பள்ளிக் கல்வி, உயர்கல்வி என்று எந்தவித வித்தியாசங்களும் இல்லையென்பதையும் நாம் நினைவிற் கொள்ள வேண்டும்.

Pressurized Learning

உலக அளவில் பல்வேறு நாட்டு மாணாக்கரின் கல்வித்தரத்தை ஓப்பீடு செய்கையில் மற்ற எந்த தேசத்து மாணவரையும் விட இந்திய மாணவர்கள் மிக அதிகமான தகவல்களைத் தெரிந்து வைத்திருக்கின்றர் என்பது புலனாகிறது. அதே வேளையில் தாம் கற்றுக் கொண்டவற்றை நடைமுறைத் தேவைகளுக்கு பயன்படுத்தும் திறனற்றவர்களாக இருக்கின்றனர் என்பதும் நிகழ் யதார்த்தம். இதுவே பட்டதாரிகள் பலர் வேலையின்மையால் அவதியுறுவதற்கு மிக முக்கிய காரணமாயிருக்கிறது. இந்தியாவைப் பொருத்தவரை வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் (Unemployment)  சொல்லப்போனால் கற்பிதமே. உண்மையில் இருப்பதென்னவோ Unemployable சூழல் தான்.

புரியாமல் மேலதிகத் தகவல்களை மனனம் செய்து நினைவில் இருத்துவது எவ்வளவு சிரமமான காரியம் என்பதை நாம் அனைவரும் அறிவோம். அதற்கு அதிகமான நேரமும் மனித ஆற்றலும் விரயமாகிறது. ஆனால் மிகக் கடினமாக உழைத்து கைக்கொண்ட மதிப்பெண்களும், பட்டங்களும் தாங்கள் கனாக் கண்ட வேலை வாய்ப்பினை தர இயலாத நிலையை எதிர்கொள்ளும் இளைய சமூதாயம் விரக்தியின் விளிம்பிற்குச் செல்வது கசப்பான உண்மை (கடந்த வருட மத்தியில் வெளியான ஒரு புள்ளிவிவரம் இந்தியாவில் வேலையில்லாத பொறியியற் பட்டத்தரிகளின் எண்ணிக்கை 1.5 கோடி என அதிர்ச்சியளிக்கிறது). இந்த முரணே நமது தற்கால கல்வி முறையின் தலையாயது என்பேன்.

நெருக்கடி மிகுந்த கற்றல்-கற்பித்தல் சூழல்

முன் சொன்னதைப் போல நமது கல்வித் திட்டம் மிகுந்த இறுக்கமுடையதாகவும், தனிமனித திறன்களை செழுமைப்படுத்திக் கொள்ளும் வாய்ப்புகளை தருகிற நெகிழ்வுத்தன்மை அற்றதாகவும் உள்ளது. ஆசிரியப் பயிற்சி பெறும் மாணவ-ஆசிரியர்கள், தங்களுக்கு போதிக்கப்படும் குழந்தை மனோவியல் (Children Psychology) பாடங்களில் மாணவரிடையேயான தனிநபர் வேறுபாடுகள் (Individual Differences) குறித்து அறிந்து கொள்கிறார்கள். ஒவ்வொரு மாணவனும் தனிப்பட்ட ஆளுமையையும் திறனையும் உடையவர். அவர்களின் புரிதல் திறன் முதல் எல்லாமே ஆளுக்கு ஆள் மாறுபடக்கூடியவை. எனவே அதனை மனதிற் கொண்டு எதிர்காலத்தில் ஆசிரியராகவிருக்கும் ஒருவர் மாணவரை அணுக வேண்டும் என்பதே அதன் உட்பொருள். இதையெல்லாம் கற்று வருகின்ற ஒரு ஆசிரியர் தன்னுடைய பணியில், கற்றறிந்த கோட்பாடுகளுக்கும் நடைமுறை யதார்த்ததிற்கும் உள்ள பெரும் இடைவெளியை சந்திக்கிறார்.

சற்றே ஊன்றி கவனித்தால் நமது தற்கால கல்விக் கூடங்களின் இயக்குமுறைகள் ஒரு தொழிற்சாலையை பலவிதங்களில் ஒத்திருப்பதை புரிந்து கொள்ள முடியும். ஒரு தொழிற்சாலையில் வெளியீடு அளவு எப்போதும் முன்நிர்ணயம் செய்யப்பட சந்தைத் தேவைகளை பூர்த்தி செய்வதையே குறியாகக் கொண்டிருக்கும். அப்படித்தான் இருந்தாக வேண்டும். இலக்கை அடைய உற்பத்தியில் சுணக்கம் ஏற்படாதவாறு தொழிலாளர்களை தேவையான அல்லது பல வேளைகளில் தேவைக்கு அதிகமான வேலையை வாங்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது. இதனை செயல்படுத்த தொழிற்சாலையின் மேலாளர் தனக்குக் கீழ் பணியாற்றும் மேற்பார்வையாளர்களுக்கு நெருக்கடி கொடுக்கிறார். அவர்களோ தங்களின் நெருக்கடியை தமக்குக் கீழே இருக்கும் தொழிலாளர்களின் மீது திணிக்கின்றனர்.

Indian Education system

எத்தவிதத்திலும் கல்விக் கூடங்களின் இயங்கு முறைகள் இதிலிருந்து வேறுபடுவதில்லை. மாறாக நோக்கங்களின் அளவில் மட்டுமே மாறுபாடு இருக்கிறது. இன்றைய கல்விச் சூழலில், பள்ளி அளவில் – பள்ளித் தாளாளர், தலைமையாசிரியர் (பல இடங்களில் தனியார் பள்ளிகளின் முதலாளிகள் வேறு தலைமையாசிரியர் வேறு), ஆசிரியர்கள், மாணாக்கர், என்ற படிநிலைகளும் பள்ளிக்கு வெளியே மாணாக்கரின் பெற்றோர் என்றும் வைத்துக் கொண்டால், இவர்கள் நெருக்கடிகளுக்கு உள்ளாகாதவர்கள் யாருமே இல்லை என்பதே உண்மை. மிக அதிகமான பளு மாணாக்கரின் தலையிலேயே விடிகிறது என்பதும் உண்மையே. வணிகமயமாக்கப் பட்ட கல்வியில், மதிப்பெண்களும் சதவீகிதங்களுமே சாதனைகளாகின்றன. பெற்றோர் அதிக சாதனை புரிந்த பள்ளிகளில் தங்கள் குழந்தைகளைச் சேர்க்க முண்டியடிகின்றனர். பள்ளித் தலைமைகள் தங்கள் பள்ளிகளின் சாதனைகளை விளப்பரப்படுத்தியே அதிக வாடிக்கையளர்களைக் கவருகின்றனர். அதனால் தாங்கள் அளித்த வாக்குறுதிகளை நடைமுறைப் படுத்தியே ஆகவேண்டிய இக்கட்டு அவர்களுக்கு. ஏனேனில் இந்த கல்வியாண்டின் சாதனைகளும் முடிவுகளுமே அடுத்த ஆண்டிற்கான மாணவர் சேர்க்கைக்கு முதலீடு. எனவே இது பள்ளி நிர்வாகத்தின் தலையாய தேவையாகிறது. இத்தேவை அவர்கள் வழியாக தலைமை ஆசிரியரை முதன்மையாதொரு கடமையாக வந்தடைகிறது. தலையாசிரியர்கள் தங்களின் இந்த இலக்கை அடைவதென்பது முழுவதும் ஆசிரியர்களைச் சார்ந்தே இருப்பதால், தேவை அவர்களை அடையும் போது அது நிர்பந்தமாக மாற்றம் பெறுகிறது. இறுதியாக அத்தனை அழுத்தமும் மாணவரை நெருக்குவதாகவே வடிவெடுக்கிறது. எனவே இங்கு தனிமனித சாதனைகள் எனும் பேரில் ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு பொதுத் தேவையை நோக்கிய நிற்கா ஓட்டமாக கல்வி மாறுகிறது. இது ஒரு வலைப் பின்னல். இங்கு எதுவும் தனித்திருக்க முடியாது. எல்லாம் ஒன்றையொன்று பிரிக்கவியலாத அளவிற்கு சார்புடையவை. அதிக மதிப்பெண்கள் உற்பத்தியென்பது இக்கல்வித் தொழிற்சாலைகளின் தாரக மந்திரமாகிறது. மதிப்புக் கூட்டுக் கல்வி  ‘மதிப்பெண் கூட்டுக் கல்வியாக’ அரிதாரம் பூசுகிறது.

மேற்சொன்ன இக்கட்டுகளில் இருந்து அரசுப் பள்ளிகள் விதிவிலக்கே அல்ல. அங்கும் இதே தேவைகள் இதேயளவு தீவிரத் தன்மையுடன் முன்வைக்கப்படுகின்றன. தனியார் பள்ளிகளில் நாம் பார்த்த படிநிலைகளில் முதலில் இருக்கும் தாளாளர், அரசுப் பள்ளியைப் பொருத்தவரை அரசே தான். எனவெ அதனை நடைமுறைப்படுத்த மட்டும் மாவட்ட கல்வி அதிகாரி அரசின் பிரதிநிதியாக செயல்படுகிறார். வித்தியாசம் அவ்வளவே. போக, ஏனைய தனியார் பள்ளிகளோடு போட்டி போட வேண்டிய நிர்பந்தங்கள் அரசுப் பள்ளிகளுக்கு கிடைக்கும் கூடுதல் இணைப்பு.

பிள்ளைகள் பள்ளியில் போதிக்கும் ஆசிரியர்களின் நிர்பந்தங்களுக்கும், வீட்டில் பெற்றோரின் நிர்பந்தங்களுக்கும் இடையே அல்லாடுகின்றனர். மகிழ்வாய் அமைய வேண்டிய கற்கும் பருவம் நரகமாகிறது.

(தொடரும்…)

வாழ்வை அழகாக்கும் கவிதை வாசிப்பு

 
இலக்கிய வடிவங்களில் வாசகர்கள் பலருக்கும் வாசிப்பின் முதல் திறப்பாக கவிதைகள் இருப்பது வாடிக்கையானதே. படைப்பாளிகள் பலரும் இலக்கியத்தின் பல வேறுப்பட்ட தளங்களில் இயங்கி வந்தாலும் நிச்சயம் கவிதைகளை, குறைவான எண்ணிக்கையிலேனும், எழுதியிருப்பர். ஒரு சில படைப்பாளிகள் இதில் விதிவிலக்காக இருப்பதுவும் உண்டு. இன்னும் சிலரோ இலக்கியவாதிகள் என்ற அடையாளத்தை விடவும், கவிஞர் என்ற அடைமொழிக்குள்ளேயே மிகுந்த விருப்பதோடு புகுந்து கொண்டதைப் போல வாழ்நாள் முழுவதும் கவிதைகளை மட்டுமே எழுதி வருபவர்களாகவும் இருக்கின்றனர்.
ஆரம்ப நிலை வாசகர்கள் பலரும், கவிதை எனும் நுழைவாயில் வழியே இலக்கிய வாசிப்புப் பிரவேசம் நிகழ்த்துவது, கவிதை எனும் வடிவம் அளவில் சிறியது என்பதாகவே இருக்கும். அளவில் சிறிது என்பதாலேயே அது எளிது என்ற பொது அபிப்ராயம் நிலவுவதே இதற்குக் காரணம். வடிவம் எதுவாயினும், ஒரு இலக்கியப் படைப்பு வாசகனின் தேடலுக்கு ஏற்பவே தன்னை விரித்துக் கொள்ளும் இயல்புடையது. அதாவது வாசகன் எத்தகைய நுன்ணுணர்வோடு அதனை அணுகுகிறாரோ அதற்கேற்ப அந்த இலக்கிய ஆக்கம் அவருக்குள் வளரும். இந்த அம்சம் மற்ற எல்லா இலக்கிய வடிவங்களை விடவும் கவிதைகளுக்கு மிக மிக பொருத்தமானது.
இயந்திரத்தனமான அன்றாட வாழ்வின் மாறுதல்களே இல்லாத /சலிப்பான (monotony) வாழ்வியல் யதார்த்தத்தில் இருந்து சற்றேனும் தப்பித்துக் கொள்ள ஒரு வாய்ப்பாகவே, தற்கால கவிதை வாசிப்பு இருக்கிறது. எனது புரிதலில், கவிதைகளை வாசித்தல் என்பது, கவிதைகளை எழுதுதலுக்கு ஈடான ஒரு கலையே. வாழ்க்கையில் அன்றாடங்களில்  நாம் தவற விடும் கணங்களுக்குள் ஒளிந்து கிடக்கும் எண்ணற்ற அழகுகளை வார்த்தைகளுக்குள் பொதிந்து அள்ளி வருகின்ற வார்த்தை தேவதைகள் கவிதைகள்.
 

எந்த மொழியினை எடுத்துக் கொண்டாலும், அம்மொழி சார்ந்த பரிசோதனைகளை அதிகமாக செய்து பார்க்க மிகவும் ஏதுவான வடிவம் கவிதைகளே. மொழியின் மிகச் செறிவான வடிவம் கவிதை. குறைந்த சொற்களில் நிறைய பேசுவதே கவிதை வடிவின் அடிப்படை அழகியலாகும்.

 
கவிதைகள் நாம் பார்த்ததாய் நினைப்பவற்றுள் பார்க்காத கோணங்களை எடுத்துக் காட்டும் கருவிகளாகவும், பார்க்காத திசைகளை நமக்கு அடையாளம் காட்டும் திசைகாட்டிகளாகவும் விளங்குகின்றன. இலக்கிய வடிவங்களிலேயே அதீத வீரியமுள்ள மன எழுச்சிக்களை வாசகர் மனதில் உருவாக்க வல்லவை கவிதைகளே. காலங்காலமாய் அதனாலேயே உலகெங்கிலும் நடக்கும் புரட்சிகளின் வாகனமாய் கவிதைகள் விளங்குகின்றன. அதிகாரத்திற்கு எதிராக எழுந்த குரல்கள் வரலாற்றுப் பதிவுகளாக இலக்கியத்தில் பெரும்பாலும் இடம்பிடிப்பது கவிதைகளாகவே. கவிதைகளுக்கு உக்கிரம் இயல்பாகவே அமைந்து விடுகின்றது.
நம்மைச் சுற்றி இருக்கும் இயற்கையில் அழகையும், ரம்யத்தையும் அள்ளி வருபவை கவிதைகள். வாழ்க்கையின் நுட்பங்களை நாம் கண்டு கொள்ள கவிதைகளை ஊன்றி வாசித்தாலே போதுமெனும் அளவிற்கு, எண்ணற்ற அற்புதமான கவிதைகள் தமிழில் இருக்கின்றன. எந்த ஒரு மொழியின் உச்சபட்ச படைப்புச் சாதனை நிகழ்த்தப்படுவது கவிதை வடிவில் தான். படைப்புச் செயல்பாட்டின் உச்சமாக கருதப்படுவதும் கவிதைகளே. அதனாலேயே செறிவான எழுத்து நடை படைப்பாளி ஒருவருடைய எழுத்தில் கைகூடி வருவதை நாம் ‘கவித்துவமான நடை’ என்று சிலாகிக்கிறோம்.
 
Golden Hour
 
ஒரு கவிஞனின் கண் எப்போதுமே நாம் காணாதவற்றையே காட்டுகிறது. நாம் கடக்கும் தருணங்களில் நான் தவறவிட்ட நுண்மையான விசயங்களை கவிதைகளின் வழியே நாம் கண்டடையலாம். வாழும் வாழ்க்கைக்கு ஒருவித முழுமையை கவிதை வாசிப்பு வழங்கும் என்பது மிகையானதே அல்ல. வாழ்க்கை மீதான நமது புரிதலை இன்னும் ஆழப்படுத்தும் தத்துவங்களை அனாயசமாக கவிதை மொழிக்குள் கொண்டு வந்து விடுகிற ஜாலத்தை கவிஞர்கள் சாதித்து விடுகின்றனர். (இளம் வயதில் பிரமிள் கவிதைகளை வாசித்த மாயக் கணங்கள் இன்னும் மனதிற்குள் பசுமையாய் நிறைந்துள்ளது.)
மொழியின் அர்த்தத் தளத்தை எல்லாக் காலங்களிலும், எப்போதும் விரித்தெடுத்து அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்திச் செல்பவை பெரும்பாலும் கவிதைகளாகவே இருக்கின்றன. வாழ்வின் மேன்மையான தருணங்களை நாம் ‘கவித்துவமான கணங்கள்’ என்று வர்ணிப்பதுண்டு. அது நம்மையும் அறியாமல் கவிதையை பெருமைப்படுத்துதே.
இலக்கியத்தின் பல்வேறு ஆக்கங்களை இந்த அறிமுகப் பகுதியில் தொடர்ந்து அறிமுகம் செய்து வருவதால், மொழியில் செறிந்த இலக்கிய வடிவமான கவிதைகளை அறிமுகம் செய்வது மிகவும் அவசியம் என்று கருதுகிறேன். இனி வரும் வாரங்களின் அவ்வப்போது கவிதைகளையும் ருசிக்கத் துவங்குவோம்.