கருத்தியல் ரீதியில் இலக்கிய தூய்மைவாதம் என்று ஒன்று இருக்கிறதா எனத் தெரியவில்லை. ஆனால் இது குறித்து இலக்கிய உலகினுள் நிச்சயம் இரு வேறு கருத்துகள் நிலவுகின்றன. நிச்சயம் அவை ஆதரவு, எதிர் கருத்துக்களாக இருக்கின்றன என்பதை சொல்லவும் தேவையில்லை. இலக்கியத் தூய்மைவாதம் என்பது என் புரிதலில் இலக்கியம் என்பது இலக்கியத்திற்காக மட்டுமே. அது நடப்புலகின் எவ்விதமான சமூக-அரசியல் செயலாக்கங்களை விமர்சிப்பதோ அல்லது எதிர்வினை ஆற்றுவதோ அவசியமற்றது எனும் நிலைப்பாடு.
படைப்பாளிகள் சிலர் மிகப் பிரம்மாண்டமான – அளவிலும், வீச்சிலும்-  படைப்பு சார்ந்த ஒரு செயல்பாட்டில் ஈடுபட்டிருக்கும் போது அவர்களது கவனக்குவிவு முழுவதும் அப்படைப்பைச் சார்ந்தே தான் இயங்க முடியும். அது அவர்களது எல்லா நேரத்தையும், உழைப்பையும் கோரும் விதத்தில் அமைந்திருக்கும். எனவே அவர்கள் சமகால சமூக மாற்றங்களை தங்களது எழுத்தின் வழியே பிரதிபலிக்கவோ, விமர்சிப்பதோ சாத்தியமில்லாமல் போவதாய் சொல்வதுண்டு. இருப்பினும் அவர்களே வேறு ஊடகங்களில், வேறு தளங்களில் தமது படைப்பியக்கத்தை, செய்து கொண்டிருக்கும் பெரிய ஆக்கத்தையும் தாண்டி, தொடர்ந்த படிதான் இருக்கின்றனர் என்பது யதார்த்தம். எடுத்துக்காட்டாக ஒரு பெரிய புதினத்தை எழுதிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு படைப்பாளி, அதற்கிடையே சில பல கட்டுரைகள், சிறுகதைகள் என எழுதுவது வாடிக்கையாய் நடைபெறக் கூடிய ஒன்று தான்.
எனவே மேற்சொன்னதை நாம் நேரமின்மை என சொல்லிக் கொண்டாலும் உண்மையில் அதனை விருப்பமின்மை என்றும் புரிந்து கொள்ள வாய்பிருக்கிறது. தனது நிலைப்பாடு இது தான் எனத் தேர்ந்து கொள்ளும் உரிமை எல்லோருக்கும் உண்டு. ஆனால் அது சமூகத்தில் அவர்களது இடத்தைப் பொறுத்தே இருக்கவேண்டும் என்பதனை நிர்பந்தமாக புரிந்து கொள்ள இயலாது. ஒரு நபர்  சத்தம் போடாமல் பேசுவது தான் என் இயல்பு என்று சொல்வதை நாம் எவ்விதத்திலும் குறை சொல்ல முடியாது. ஆனால் அந்நபரே ஒரு பள்ளி ஆசிரியராக இருக்கும் பட்சத்தில், அது தனி மனித விருப்பம் சார்ந்த நிலைப்பாடு என்று ஒதுக்கிட முடியாதில்லையா.
 

Susan Sontag on Storytelling

                            Susan Sontag on Storytelling


 
மனித வாழ்க்கை இரண்டு மையங்களைச் சுற்றி பின்னப்பட்டுள்ளது. ஒன்று அறிவியல், இன்னொன்று அரசியல். அறிவியல் இன்றி வாழ்ந்த காலகட்டங்கள் கூட மானுட வரலாற்றில் உண்டு. ஆனால் அரசியல் இன்றி வாழ்ந்ததே இல்லை. உலகின் எல்லா சமூகங்களிலும், மொழிகளிலும் சமூக இயக்கத்தை உன்னிப்பாக இடைவிடாமல் கவனித்து அதனை விமர்சனப் பார்வையோடு அணுகுபவர்களாக எழுத்தாளர்களும், ஆசிரியர்களுமே இருந்து வருகின்றனர். ஏறத்தாழ இவ்விருவரும் ஒரே வேலையைத் தான் செய்கின்றனர். பின்னவர் தனது வகுப்பறைக்குள் மாணவருக்கு மட்டும் செய்வதை, முன்னவர் ஒட்டு மொத்த சமூகத்திற்கும் செய்கிறார். வேறுபாடு அவ்வளவே. எல்லா எழுத்தாளர்களும் ஆசிரியர்களே. எனவே தான் மற்ற எல்லா தரப்பினரையும் விட வெகு மக்களை வழிநடத்தும் பொறுப்பு அவர்களுக்கு இருக்கிறது. பல தேசங்களில், குறிப்பாக லத்தின் அமெரிக்க நாடுகளில், ஏற்படுகிற சமூக மாற்றங்கள் எல்லாவற்றிற்குப் பின்னாலும் எழுத்தாளர்களும், ஆசிரியர்களுமே நிற்கின்றனர்.
மேற்சொன்ன ஆரோக்கிய போக்கு ஏனோ தமிழ் சூழலில் வரவே இல்லை. தமிழ் சமூகத்தில் எழுத்தாளர்களில் கணிசமானோரையாவது நாம் சமூக விமர்சனங்களுக்கு – தமது பேச்சிலும் எழுத்திலும்- இடமளிப்பதாக ஏற்றுக் கொள்ளலாம். ஆனால் ஆசிரியச் சமூகம் ஒட்டு மொத்தமாக ஒரு அடர்மௌனத் திரைக்குப் பின்னால் தான் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இது வருத்தமளிக்கக் கூடியதே. ஆசிரியப் பணியில் இருக்கின்ற சிலர் படைப்பாளிகளாகவும் இருப்பதே ஒரே ஆறுதலான செய்தியாக இருக்கிறது.
இலக்கியவாதிகளுள் ஒரு சாரார் சமூகத்தில் ஒட்டு மொத்தமாக இயங்கக் கூடிய புறவயமான அரசியலை எழுதாவிட்டாலும், தமது படைப்புகள் வழியே மனிதர்களுக்கிடையேயான அரசியலை ஏறத்தாழ எல்லா படைப்புகளிலும் எழுதுச் செல்கின்றனர். அது இல்லாமல் எழுதவே முடியாது என்பது உண்மையாயினும், அதனை கையாள்வதில் இருக்கிற நேர்த்தியை பலரது எழுத்திலும் காண முடிகிறது.
பல வாரங்களுக்கு முன்னே வரலாற்றிற்கும் புனைவிற்கும் இடையேயான  தொடர்பு குறித்து பேசியிருந்தோம். இன்று சொல்லியிருப்பவை அதனுடைய நீட்சியே. இலக்கியப் படைப்பு என்பது நிச்சயமாக எடுத்துக் கொண்ட கால-வெளி களத்தோடு தொடர்புடைய சமூகப் பார்வையை, சமூக யாதார்த்தத்தை பதிவு செய்ய வேண்டியது அவசியம். இலக்கியம் என்பது அது பேசுகிற காலத்தின், சமூகத்தின் ஆவணமாகிவிடுவதால் இது கவனிக்க வேண்டிய விசயமாக இருக்கிறது. தமது பங்களிப்பாக ஆசிரிய சமூகம் செய்ய வேண்டியது, நல்ல படைப்புகளை இனங்கண்டு அடையாளப்படுத்துதலும், நியாமனான படைப்புகளை இளைய தலைமுறையினரிடமும், வெகு மக்களிடமும் எடுத்துச் செல்கிற பரவலாக்குகிற முன்னெடுப்புகளையுமே.