கூட்டுக் குடும்ப வாழ்வியல் – பாதகங்கள்

 
கூட்டுக் குடும்ப வாழ்வியல் என்பது பல சாதகங்களைக் கொண்டுள்ளது எனும் போதிலும், அவ்வமைப்பிலும் சில அடிப்படையான நெருடல்கள் இருக்கவே செய்கின்றன. அவற்றுள் இரு முக்கியமான அம்சங்களை மட்டும் இக்கட்டுரையில் அவதானிப்போம். மனித இனம் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் பற்பல மாற்றங்களைக் கண்டுள்ளது. பலநெடுங்காலம் கழிந்து மிக மிக சமீபமாகத்தான் பாலின சமத்துவத்தினைப் பற்றி அதிகமாக பேசப்படக் கூடிய சூழல் உருவாகி இருக்கிறது. தமிழ் சூழலைப் பொருத்தவரை நாம் நிச்சயமாக பெண் விடுதலை கருத்தியலை அரசியல் தளத்தில் வைத்து பேசிய பெரியாரை இவ்விடத்தில் நிச்சயம் நினைவு கூர்ந்தே ஆக வேண்டும். இவ்விசயத்தில் அவரது பங்களிப்பு அளப்பரியது.
பல காலமாக பெண் தனது வீட்டிற்குள்ளேயே சம உரிமையற்று ஆணின் தேவைகளையும், அவனைத் தாண்டி தனது குடும்பத்தவரது தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்வதற்கான ஒரு இயந்திரமாக மட்டுமே பாவிக்கப்பட்டாள். அவளது வாழ்நாள் இலட்சியமாக இதுவே திணிக்கப்பட்டது. கூட்டுக் குடும்பத்தில் ஒரு பெண்ணிற்கான இடம் என்னவாக இருந்தது என்பதை நாம் நிச்சயம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
குடும்ப அமைப்பில், அது கூட்டுக் குடும்பமோ அல்லது தனிக்குடும்பமோ, பெண்ணின் தலையாய கடமைகளுள் ஒன்றாக சுட்டப்படுவது குடும்பத்தினரின் பசியாற்றுவது. சமையல் என்பது இல்லத்தரிசியின் முதன்மையான பொறுப்புகளுள் ஒன்றாக இருந்து வருகின்றது. அதே வேளையில் ஆணுக்கு பொருளீட்டல் பொறுப்பு தரப்பட்டது. உத்தியோகம் புருஷ இலட்சணம் போன்ற சொலவடைகள் இவற்றை உறுதி செய்கின்றன.
 
Daily Chores of Woman
 
கூட்டுக் குடும்ப வாழ்வியலில், குடும்ப உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை அதிகம் என்ற காரணத்தினால், இயல்பாகவே ஒரு பெண் அதிக நேரத்தை சமையலறையில் செலவிட நேர்கிறது. இது அப்பெண்ணிற்கான தனிப்பட்ட நேரத்தினை வெகுவாக திருடி விடுகிறது. அவள் ஒரு வேளை பல்வேறு தனித்திறமை உடையவளாக இருக்கலாம். ஆனால் அதையெல்லாம் வளர்த்திடுக்கவும், அதற்கென நேரம் செலவிடவும் வாய்ப்பற்றுப் போகிறது. ஒரு பல்துறை திறமை பெற்ற ஒரு பெண், அடுத்த வேளைக்கு என்ன உணவு தயாரிப்பது என்ற சிந்தனையிலும், அதற்கான முன் தயாரிப்புகளிலுமே நேரம் செலவிட்டுக் கொண்டிருக்க நிர்பந்திக்கப் படுகிறாள். இதுவே அவளது நேரம் வாழ்வின் பெரும்பகுதியை விழுங்கி விடுகிறது. நாளடைவில் அவளது பிர திறமைகள் மழுங்கடிக்கப்பட்டு, சிந்தனை ஓட்டமும் மட்டுப்படுகிறது. ஆண்கள் பெண்கள் கட்டுப்பெட்டித்தனமானவர்கள் என்று குறைபட்டுக் கொள்வது வாடிக்கை. ஆனால் அப்படி ஒரு சூழலை திணித்ததே குடும்ப அமைப்பின் வழியே தாங்கள் தான்  என்பதை ஏனோ அவர்கள் புரிந்து கொள்வதே இல்லை.
ஒரு பெண் கூட்டுக் குடும்ப சூழலில், பிற குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கு சேவை செய்வதிலேயே தனது வாழ்நாளைத் தொலைத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்படுகிறது.
வரலாற்றை திருப்பிப் பார்க்கையில், என்பதுகளில் தமிழக அளவில் கல்வித்துறையில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களால், முன் எப்போதும் இல்லாத அளவில் பெண்கள் கல்விச் சாலைகளுக்கு செல்லத் துவங்கினர். இதற்கு விதையிட்ட பெருந்தலைவர் காமராசரை நாம் இவ்விடத்தில் கண்டிப்பாக நினைவுகூற வேண்டும். அவர் மட்டும் அதிக பள்ளிக்கூடங்களை துவக்கி இருக்கா விட்டால், சிறுமிகளை கல்வி கற்க வீட்டில் அனுமதித்திருப்பார்களா என்பது சந்தேகமே.
கல்வி கற்றதன் பயனாக வேலை வாய்ப்பில் மகளிரின் பங்களிப்பு கணிசமாக உயர்ந்தது. இன்றோ பெண்கள் கால் பதிக்காத துறைகளே இல்லை. இதனால் வீட்டில் வேலைக்குச் செல்லும் பெண்களின் எண்ணிக்கை அதிகமானது. அதனால் குடும்ப அமைப்பில், குறிப்பாக வேலை பகிர்வில் நிறைய மாற்றங்கள் ஏற்பட வேண்டியது காலத்தில் கட்டாயம் ஆனது. எனவே பெண்களுக்கே வீட்டு வேலைகள் எனும் நிலை மாறி வருகிறது. இது பாலின சமத்துவம் எய்த நல்ல துவக்கம். இத்தலைமுறை ஆண்கள் இது குறித்த புரிதலோடு இருக்கிறார்கள். வரும் காலங்களில் இப்புரிதல் அதிகரிக்கவே செய்யும். ஆனால் கூட்டுக் குடும்ப அமைப்பில் சென்ற தலைமுறை ஆண்களும் சரி, பெண்களும் சரி இம்மாற்றத்தை அவ்வளவு எளிதில் ஏற்கவோ, அங்கீகரிக்கவோ காட்டும் தயக்கம் கண்கூடு.
 

கூட்டுக் குடும்ப வாழ்வியல் – சாதகங்கள்

ஏறத்தாழ முப்பது முதல் நாற்பதாண்டுகளுக்கு முன்னர் நம்மிடையே குடும்ப அமைப்பு என்பதே கூட்டுக் குடும்ப அமைப்பாகவே இருந்தது. நவீனங்களும், வசதி வாய்ப்புகளும் நகர்புறங்களில் மட்டுமே இருப்பதாக நினைத்து பலரும் தமது பிரந்த மண்ணை விட்டு வெளியூர்களுக்கு பயணப்பட ஆரம்பித்தது முதல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கூட்டுக் குடும்ப வாழ்க்கை முறை தேயத் தொடங்கியது. இன்று, ஒரு வகையில் சொல்லப் போனால், தனிக் குடும்பம் என்ற சொல்லே கேட்ட மாத்திரத்தில் நமக்கு விநோதமானதாக தோன்றிகிறது. ஏனெனில் குடும்பம் என்பதே தனிக்குடும்பங்களாய் போன ஒரு சமூகத்தில், அப்படி ஒரு சொல்லாடல் வித்தியாசமாய்த் தோன்றுவதில் ஆச்சரியம் ஒன்றும் இல்லை.

தனிக்குடும்பங்களின் அனுகூலங்கள் என நாம் பலவற்றை பட்டியலிட்டு நம்மைத் தேற்றிக் கொண்டாலும், உள்ளூற மனதிற்குள் நாம் இழந்தவை அதிகம் என்பதை நாமே அறிவோம். பொருளீட்டல் என்ற ஒற்றை நோக்கமே நம்மை நமது பிறந்த மண்ணில் இருந்து வெளியேறக் காரணமென்பதைச் சொல்லவும் தேவையில்லை. ஆனால் அதற்காக நாம் இழந்தவை நாம் செய்து கொண்டுள்ள சமரசங்கள் ஏராளம். இழந்தவை எண்ணற்றவை.

கூட்டுக் குடும்ப வாழ்வு சிதைந்ததன் விழைவாக நாம் இழந்ததில் பெரிதென நான் கருதுவது, மூத்தோர் பகிரும், அவர்தம் அனுபவம் வழி கைக்கொண்ட, ஆலோசனைகள். உடல் நலன் சார்ந்த மருத்துவக் குறிப்புகள் ஆகட்டும், பாரம்பரிய உணவு தயாரிப்பு முறைகள் ஆகட்டும், வாழ்வில் நாம் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகளைத் தீர்க்க அவர்கள் வழங்கிடும் அனுபவமிக்க வழிக்காட்டுதலாகட்டும்… எல்லாமே நாம் நமது அன்றாடங்களை அவ்வப்போது வருகிற சிறு ஏற்ற இறக்கங்கள் தான். அவற்றை மன அழுத்தங்களின்றி எதிர்கொள்ள ஒரு உற்ற துணையாக அவர்களது ஆலோசனைகள் இருந்தது என்பதை நாம் மறுக்கவியலாது.

கூட்டுக் குடும்பம்

இருப்பதைப் பேணுவதைக் காட்டிலும் சவாலானது, புதியதாய் ஒன்றை உருவாக்குவது. நல்ல மாணக்கர்கள்/ குடிமக்கள் வேண்டுமானால் கல்விக் கூடங்களில் உருவாகலாம். ஆனால் நல்ல மனிதர்கள் உருவாவதற்கான முதல் விதை நிச்சயம் குடும்பத்திற்குள் தான் தூவப் படுகிறது. பணி நிமித்தமாக மணமான சில நாட்களிலேயே தனித்து அயலூருக்கு வருகின்ற ஒரு இளம் தம்பதிகள் மகிழ்ந்து குலாவிட வழிகள் பலவுண்டு, இடர்கள் ஏதுமில்லை. இருந்த போதிலும், அப்பெண் கருத்தாங்கும் போது, அவளுக்குள் நிகழும் உடலியல் மற்றும் உளவியல் மாற்றங்களைக் கண்டு மலைக்கையில் நிச்சயம் ஒரு அனுபவமிக்க முதிய கரத்தை அவள் இயல்பாகவே நாடுவாள். இத்தகைய தருணங்களில் தட்டிக் கொடுக்கவும், துவண்டு போகையில் உறுதுணையாய் நின்று நம்பிக்கை ஊட்டவும் உறவுகள் அருகில் இல்லாத வெறுமையை ஈடு செய்திட எதுவும் முடியாது.

என்னதான் தொழிற்நுட்ப வசதிகள் பெருகி விட்ட போதிலும், ரத்தமும் சதையுமான மனித இருப்பை வேறெதுவும் ஈடு செய்திட முடியாது. சிறு சிறு ஐயங்களைக் கூட உடனடியாக ஆலோசனைகளைப் பெற்று தெளியாமல் மனதிற்குள் போட்டு குழம்பித் தவிப்பாள் அந்த கர்பவதி.

குழந்தைகள் பிறந்தவுடன் இம்மனவாட்டம் இன்னும் அதிகமாகும். குழந்தைக்கு ஒன்றென்றால் பதறித் துடித்திடும் பெற்றோர் செய்வதறியாது திகைத்து நிற்கையில், தமது அனுபவம் புடமிட்ட சிறு கைவத்திய குறிப்புகள் சொல்வதற்கு மூத்தோர் ஒருவர் இருந்தால், அதுவே பெரிய மனோபலத்தை தரும்.

ஒவ்வொரு காலகட்டத்தினைப் பொருத்த ஒரு பொதுவான அபிப்ராயங்கள் நம்மிடையே இருக்கும். அக்காலகட்டம் குறித்த ஒரு ஒட்டு மொத்தமான சமூக விமர்சனமாக அது முன்வைக்கப்படுவத்உ வழக்கமே. அப்படி சமகாலத்தில் நம் சமூகத்தின் மீதான சுய மதிப்பீட்டில் மீண்டும் முன்வைக்கப்படும் ஒரு விமர்சனம் ஒட்டு மொத்தமாக சமூகத்தில் அற உணர்வு குறைந்து கொண்டே வருகிறது என்பதே. இதற்கு நாம் இயந்திரத்தனமாகிப் போன பண மோகம் கொண்ட வாழ்க்கை முறை, கடவுள் நம்பிக்கை தேய்தல், நன்னெறிக் கல்வியை புறந்தள்ளிவிட்ட மதிப்பெண் மையக் கல்வி முறை என காரணங்கள் பல அடுக்கினாலும், குழந்தைப் பருவம் முதலே, மழலைகளோடு அதிக நேரம் செலவழித்து, அவர்கள் உடனிருந்து, பண்படுத்தி, கதைகள் சொல்லி அற உணர்வை முதலில் விதைக்கும் அந்த ஒரு வாழ்வியல் அருகிப் போனதே அடிப்படையான காரணம்.

எல்லா நாணயங்களுக்கும் இருபக்கங்கள் உண்டு. கூட்டுக் குடும்ப அமைப்பில் எண்ணற்ற சாதங்கள் இருப்பினும், அதிலும் சமூக வாழ்வியல் சார்ந்து சில பாதங்கள் இருக்கவே செய்கின்றன. அவற்றை வரும் வாரத்தில் காணலாம்.

 

இந்தியக் கல்விமுறையின் முரண்கள் – பகுதி V

 
[இந்த கட்டுரைத் தொடரின்இறுதி மற்றும் நிறைவுப் பகுதி]
 
துறைகளைத் தேர்வதிலுள்ள மந்தைப் புத்தி
 
இக்கட்டுரைத் தொடரின் முதல் பகுதியோடு  நேரடியாக தொடர்பு படுத்தப்பட வேண்டியது இது. கற்கும் கல்வி நிறைய பொருளீட்டுவதற்கான மூலதனம் எனும் மனோபாவம் ஆழப் படிந்துவிட்ட ஒரு சமூகத்தில் இளையோர் எந்த துறையை தங்கள் வாழ்க்கையில் தேர்ந்தெடுப்பது எனும் விடயத்தில் ஒரு மந்தைத்தனம் இருப்பதை நாம் கண்கூடாக காலந்தோறும் கண்டு வருகிறோம். ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் ஒவ்வொரு துறை நட்சத்திர அந்தஸ்து பெறுவது இயல்பு. உதாரணமாக என்பதுகளின் இறுதியிலும் தொன்னூறுகளிலும் பொறியில் பாடப்பிரிவுகளில் மெக்கானிக்கல், சிவில் போன்ற துறைகள் பலரால் விரும்பிப் படிக்கப்படும் துறைகளாக விளங்கின. பின்னர் வந்த தகவல் தொழிற்நுட்ப வளர்ச்சி அனைவரையும் அதன் பக்கம் இழுத்தது. ஆனால் ஒரு துறை உச்சத்தில் இருக்கிறது என்பதனை அதில் வாய்ப்பு ஏனைய துறைகளை விட அதிகம் என்பதாக மட்டுமே அர்த்தப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் அதே வேளையில் பிற துறைகளிலும், புலங்களிலும் இருக்கும் வாய்ப்புகள் முற்றிலும் இல்லாமற் போவதில்லை என்பதனையும் மனதிற் கொள்ள வேண்டும். நமது இந்திய குடும்ப அமைப்புகளில் குழந்தைகளுக்கு சுயமாக முடிவுகள் எடுக்கும் சுதந்திரங்கள் மிகக் குறைவே. இளையோரின் எதிர்காலம் குறித்த முக்கிய முடிவுகள் எடுக்கும் உரிமை பெற்றோரிடமே இருக்கிறது. அவர்களிடம் தங்கள் பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்திற்கு உடனடி உத்திரவாதமளிக்கும் படிப்பு பரவலாக எல்லொராலும் விரும்பப்படும் படிப்பே எனும் எண்ணம் அசைக்க முடியாத வண்ணம் ஆழப் பதிந்திருக்கிறது. படிக்கவிருக்கும் அந்த குழந்தையின் விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு அங்கே மதிப்பில்லை. விரும்பித் தேர்வது வரம். விருப்பமின்றி நிர்பந்திக்கப்படுவதை விட நரகம் வேறில்லை.
கல்வி வியாபாரிகள் பெற்றோரின் மந்தைத்தனத்தை இயன்ற வரை சுரண்டுகின்றனர். ஒரே துறையில் நிறைய பேர் முட்டி மோதுவதால் போட்டி கடுமையாகிறது. வெற்றிக் கோட்டை அடைவதற்கான பாதையில் தடைக் கற்கள் ஏராளமாகின்றன. மன அழுத்தமும் விரக்தியுமே பலருக்கு மிஞ்சுகிறது. விருப்பமில்லாத துறைக்குள் வலிந்து திணிக்கப்பட்ட ஒரு மாணவர் சக மானவரைப் போல திறமையாக கற்கவும் முடியாமல், தனது மனதிற் புதைந்து கிடக்கும் சுயமாக வளர்த்தெடுத்த கனவினை அடைய முடியாமலும் ஒருவித சுய வதைக்கு ஆளாகிறார்.
வெகு மக்களின் மந்தைப் புத்திக்கு ஒரு எளிய உதாரணம். கடந்த பத்து பதினைந்து ஆண்டுகளாக பொறியியல் பயிலும் மோகம் மெள்ள வலர்ந்து உச்சத்தினை அடைந்தது. கடந்த இரண்டு மூன்று ஆண்டுகளின் இம்மோகம் ஏறத்தாழ உச்சத்தினின்று கீழிறங்கத் துவங்கி விட்டது. பொறியியற் படிப்புகளுக்கான மதிப்பு தற்போது சரிந்துள்ளது. இதற்கு முந்தைய காலகட்டத்தில் இத்தகைய சரிவை அறிவியல் மற்றும் கலைப் பிரிவு பாடங்கள் சந்தித்து வந்தன. இப்போதோ மீண்டும் அவை மாணவர், பெற்றோர் மத்தியில் கவனம் பெற்ற படிப்புகளாக மாறத் துவங்கியுள்ளன என்பதை நான் கண்கூடாக காண முடிகிறது.
 
Engg to Arts & Science
 
இது போக தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை 2006 ஆம் ஆண்டிற்கு பிறகு இல்லாமலேயே போன பொறியியல் மற்றும் மருத்துவ கல்விக்கான நுழைவுத்தேர்வுகள், தற்போது நீட் தேர்வின் வடிவில் தற்போதைக்கு மருத்துவத் துறையில் மீண்டும் கால் பதித்துள்ளது. இது மக்களின் பொதுப் புத்தியில் இன்னொரு குருட்டுத்தனமான மடை மாற்றத்தினை கொண்டு வந்து கொண்டிருக்கிறது என்பது நிதர்சனம். பொதுப் புரிதல் கொஞ்சமேனும் ஆழப்பாடத வரை, கல்வியின் நோக்கம் குறித்த முழுமையான தெளிவு பிறக்காத வரை இப்போக்கில் எந்த மாற்றமும் நிகழப் போவதில்லை.
இங்கே நாம் கவனத்தில் எடுத்துக் கொண்ட முரண்கள் மிக சிலவே. சொல்லாமல் விடுபட்ட என்னும் எத்தனையோ நிலவியல் சார்ந்த, மொழி சார்ந்த, வாழ்வியல் சார்ந்த முரண்கள் இருக்கவே செய்கின்றன. கல்வி மேம்பாடு குறித்து நாம் மேற்கொள்ளும் உரையாடல்களில் வெறும் கல்வித் துறைக்கு வருடந்தோறும் ஒதுக்கப்படும் குறைவான நிதி, ஆசிரியர்-மாணவர் இடையேயான சிக்கல்கள், கல்வியின் முழுமையான மேம்பாட்டிற்கு செய்ய வேண்டிய மாற்றங்கள் போன்றவையே மீண்டும் மீண்டும் விவாதப் பொருளாகின்றன. ஆனால் மிக ஆதாரமாக நமது கல்விமுறையில் இருக்கும் முரண்கள் குறித்து பேசாமல் இத்தகைய உரையாடல்கள் ஒரு போதும் முழுமை பெறாது.
 
(குறுந்தொடராக வெளிவந்த இக்கருத்துகளை, ஒரே நீள் கட்டுரையாக வெளியிட்ட ‘உயிர் எழுத்து’ இலக்கிய மாத இதழுக்கு நன்றியும், பேரன்பும்.)
 

இந்தியக் கல்விமுறையின் முரண்கள் – பகுதி IV

 
 
exam-notes-1
 
தேர்வு பூதம்
போதனா முறையில் ஒரு முக்கிய அம்சம் தேர்வுகள். குழந்தைகளுக்கு கற்றுக் கொடுக்கப்பட்ட பாடங்களில் அவர்களின் புரிதல் எந்த அளவில் இருக்கிறது என்று சோதித்தறிய எளிய வழி தேர்வுகளே. ஒரே நேரத்தில் எத்தனை மாணவர்களின் புரிதல் திறனை வேண்டுமானாலும் மதிப்பீடு செய்ய முடியும் என்பதே நடப்பு தேர்வு முறையின் பெரும் பலம். இதை விடவும் அதிக எண்ணிக்கையிலான மாணாக்கரின் திறனை குறைந்த நேரத்தில் சோதித்தறியும் வேறெந்த முறையும் இல்லை. கற்றலின் படிநிலைகளில் இறுதியானது தேர்வுகளே. ஆயினும் கல்வியின் மையம் கற்றலே. ஒரு போதும் கல்வி முறையின் மையமாக தேர்வுகள் இருக்கக் கூடாது. ஆனால் நடைமுறையோ முரண்களின் இன்னுமொரு உச்சம்.
எந்த கல்வி முறையாயினும் அதில் தேர்வுகள் தரும் அழுத்தங்கள் ஓப்பீடற்றவை. கற்றல்-கற்பித்தல் செயல்பாட்டில் அறிவு புகட்டுதல் என்பது பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு மதிப்பெண்கள் பெறுவதே முன்னிலை படுத்தப்படுகிறது. இன்றைய சூழலில் கற்றல் செயல்பாட்டின் மையமானது சந்தேகமே இல்லாமல் தேர்வுகள் தான். ஆசிரியர்கள் பாடங்களைக் கற்றுக் கொடுப்பது, மாணவர்கள் பாடங்களைப் படிப்பது -அவர்கள் அதிக மதிபெண்களை அறுவடை செய்வதன் பொருட்டு தனியாக சிறப்பு வகுப்புகளுக்கு செல்வது உள்பட- அனைத்துமே தேர்வையும் அதில் பெறவேண்டிய மதிப்பெண்களையும் மட்டுமே சார்ந்திருக்கின்றது. கற்றதன் ஆழமறிய தேர்வுகள் நடத்தப்படுவது போய் கற்றல் நிகழ்வே தேர்வுகளில் வெற்றி பெறுவதற்காகத் தான் என்ற நிலைதான் நிதர்சனம். தேர்வுகளில் வெல்ல அனைத்தையும் கற்கத் தேவையில்லை. மாறாக அந்த பூதத்தின் வீட்டிலிருந்து வெளியேறித் தப்பிக்க சில வழிமுறைகளையும் சூத்திரங்களையும் தெரிந்து கொள்வதே போதுமானதாக இருக்கிறது. இதனை சிறப்பாக அறிந்து வைத்திருக்கும் ஆசிரியரே சிறந்த ஆசிரியர் என்றும், அப்படி ரகசியங்களை தம் மாணவர்களுக்குப் சிறப்பாக பயிற்றுவிக்கும் பள்ளியே தலைசிறந்த பள்ளியென்றும் கருதப்படும் சமூகப் பார்வையும் புரிதலும் மேலோங்கியிருக்கும் காலகட்டமிது. இதனாலேயே ஒரு மாணவர் பெரும் மதிப்பெண்களுக்கும் அவரது அறிவுத்திறனுகுமான இடைவெளி நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக் கொண்டே வருகிறது. இது அம்மாணவனுக்கும் மட்டுமல்ல அது இந்த சமூகத்தின் எதிர்காலத்திற்கும் உவப்பானதல்லவே!
தேர்வுகளில் வெற்றி பெற்றவரின் நிலை என்பது இப்படியாக இருந்தால், தேர்வுகளில் வெற்றி பெறாதவரின் நிலைமை இன்னும் மோசம். அவர்கள் ஏதோ வாழவே தகுதியில்லாதவர்கள் போல குடும்பத்தினர், சுற்றத்தாரின் ஏச்சு பேச்சுகளால் சுயம் வெறுத்து சுருக்கி சமூகத்திலிருந்து தங்களைத் துண்டித்துக் கொள்ளும் அவலம் இன்னும் மோசமானது. கற்றலில் தரத்தை உயர்த்த மேற்கொள்ளப்படும் செயல்பாடே தேர்வுகள். ஆனால் இன்றோ அந்தத் தேர்வுகளே கற்றல் செயல்பாடுகள் முழுமையடையாமல் போவதற்கான அதிமுக்கிய காரணியாக விளங்குவது வினோதமானதே.
 
I hear
 
கருத்தியல் மற்றும் செயல்முறைக் கற்றல்களுக்கிடையேயான பொருந்தாமை
 

 “கேட்பவற்றை மறந்து போகிறேன்
பார்ப்பவற்றை நினைவிற் கொள்கிறேன்
செய்பவற்றை புரிந்து கொள்கிறேன்”

சீனத் சிந்தனையாளர் கன்ப்யூசியஸின் மிகப் பிரபலமான் பொன்மொழி இது. கற்றலில் பிரதானமாக இரு நடைமுறைகள் உள்ளன. அவை கருத்தியல் வழி கற்றல் (Theoretical Learning)  செயல்வழிக் கற்றல் (Practical Learning) என்பன. செயல்வழிக் கற்றலின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி நாம் பேச முற்படும் போதெல்லாம் கண்டிப்பாக இந்த மேற்கோள் பயன்படுத்தப்படும். சொல்லப் போனால் மேற்குலக நடைமுறைகள் முற்றிலும் நம்முடையவைகளுடன் மாறுபடுவது  இவ்விடயத்தில் தான். நமது கல்வி திட்டத்தின் வடிவமைப்பே அதிக தகவல்களை மாணவரிடத்தில் திணிப்பதை வலியுறுத்தும் விதமாக அமைந்திருப்பது ஆச்சரியமான ஒன்றுதான். குறிப்பாக மேல்நிலைக் கல்வி மற்றும் உயர்கல்வி பாடத்திட்டங்கள் அனைத்தும் கற்கவோ கற்பிக்கவோ ஏற்ற கால அவகாசத்தை காட்டிலும் அதிகமாகவே இருக்கின்றன. அதாவது வரையறுக்கப்பட்ட கால அவகாசத்திற்குள் பாடத்திட்டத்தின் அனைத்து பாட பகுதிகளையும் ஒரு ஆசிரியர் திருப்திகரமாக கற்பிக்கவோ, ஒரு மாணவர் சிறப்பான முறையில் அதனை கற்றுக் கொள்வதோ நடைமுறை சாத்தியமற்றது. இதனை கல்விப் புலத்திலிருக்கும் இருக்கும் யாவருக்கும் தெரிந்த ரகசியம். ஒரு ஆசிரியனாக இது என் அன்றாடங்களில் ஒன்றே. என்னை இதுகாறும் ஆச்சரியப்படுத்துவதும் இதுவே. நிச்சயமாக நாம் போதாமைகள் நிறைந்த ஒரு கால கெடுவிற்குள் அறிவை சீரிய முறையில் புகட்ட முடியாது. இருப்பினும் பாடப்பகுதிகளை தேர்வின் பொருட்டு குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் அவர்களுக்கு புரிந்து கொள்ள முடியாத வேகத்தில் நடத்துவது ஒரு ஆசிரியனின் அடிப்படை கடமைகளுள் தலையாயது. என்ன ஒரு நகைமுரண்? அப்படி அவசரகதியில் மாணவன் உள்வாங்கிக் கொள்ள முடியாத வேகத்தில் பாடங்களை போதிப்பதால் என்ன பிரயோசனம்? அதனால் நமது கல்வி முறை எதனைச் சாதித்துவிடப் போகிறது? இக்கேள்விகளோடு தான் ஒவ்வொரு நாளும் ஆசிரியப் பணியை மேற்கொள்ள வேண்டியதிருக்கிறது.
மேற்குலகின் மாணாக்கர்களின் கற்றல் முறைமைகள் இதற்கு நேர் மாறாக இருக்கின்றது. ( இங்கு நான் குறிப்பிடுவது உயர்கல்வியைத் தான். அவர்களின் பள்ளிக் கல்வியைக் குறித்த எனது புரிதலை மிக சமீபமாக முற்றிலும் மறுஆக்கம் செய்ய வேண்டியதிருந்தது. அதற்கான காரணத்தை தனிக் கட்டுரையாகவே எழுதலாம்.) அம்மாணவர்கள் கற்கும் பாடங்களை சரிவிகிதத்தில் கருத்தியல் வாயிலாகவும், செயல்முறை கற்றல் வாயிலாகவும் கற்றுக் கொள்கின்றனர். அவர்கள் கற்கும் பாடங்களின் அளவு ஒப்பீட்டளவில் நம்முடையதை விடவும் குறைவே எனும் போதிலும் அவர்களின் கற்றலில் தரம் மேம்பட்டதாகவே இருக்கிறது. நமது கல்வி முறையில் பள்ளிப் பருவத்தில் செயல் வழிக் கற்றலுக்கான சாதகமான சூழ்நிலை மிகக் குறைவே.
 
(இக்குறுந்தொடரின் நிறைவுப் பகுதி அடுத்த வாரம்.)
 

இந்தியக் கல்விமுறையின் முரண்கள் – பகுதி III

மனன மந்திகள்

ஒரு மனிதனுடைய அறிவுத் திறனுகும் அவர் பெறும் கல்விக்கும் தொடர்பு இருக்கிறதென இன்னமும் நம்புகிறீர்களா? ஒரு வேளை இருக்கலாம், வாய்ப்பிருக்கிறது, என்பது போலத்தான் நமது பதில்கள் இருக்க முடியும். இதற்கு முன்னர் நாம் சிந்தித்துப் பார்த்த கல்வியுன் நோக்கம் குறித்த தெளிவு முழுமையானதாக நமக்கு இருந்திருக்குமேயானால் இந்த கேள்வியே கூட அர்த்தமற்றதாகி இருக்கும். இன்றைய கற்கும் மாணாக்கரின் நிலை என்ன? முன்னிருந்த மாணவ தலைமுறை  தகவல்கள் சரிவரக் கிடைக்காததால் சிரமப்பட்டது. இன்றைய மாணவர் நிலையோ அதற்கு முற்றிலும் மறுதலையாக தகவல் மீப்பெருக்கத்தால் சிரமப்படுகிறது. இன்னும் அதிகம் இன்னும் அதிகம் என காலஞ் செல்லச் செல்ல பாடங்களும், பாடப் பகுதிகளும் அதிகரித்தபடியே தான் இருக்கின்றன. மேலும் மாணாக்கரின் அறிவுக் கூர்மை அவர்கள் தேர்வுகளில் அளிக்கும் பதில்களின் வழியே அவர்கள் பெறும் மதிப்பெண்களின் மூலமாகவே மதிப்பிடப்படுகிறது. இன்றைய நமது தேர்வு முறைகளும் எழுப்படும் வினாக்களும் மாணவரின் புரிதல் திறனை மையப்படுத்தாமல் தகவலை மனதில் இருத்தி மீண்டும் நினைவிற் கொள்வதையே மையப்படுத்தி இருப்பதால், படித்த பாடப் பகுதிகளை புரிதல் இரண்டாம் பட்சமாகி புரிந்தாலும் புரியாவிட்டாலும் மதிப்பெண்களின் பொருட்டு அத்தகவல்களை மனனம் செய்யும் நிலைக்கு ஆளாகின்றனர். வேலை தேடும் படலத்திற்கு ஆதாரமாக மதிப்பெண்களும், பெற்றிருக்கும் விழுக்காடுகளுமே இருக்கிற ஒரு சமூக அமைப்பில் மாணவருக்கு இது ஒரு இருத்தலியல் நெருக்கடி தான்.

இப்போது பெரும்பாலான முதல் தர மாணவர்கள் சிறந்த மனனம் செய்யும் ஆற்றல் உடையவர்களாகவும் அதனை மனதில் இருத்தி மீண்டும் கொணர தக்க விதத்தில் சிறப்பான நினைவாற்றல் உடையவர்களாகவுமே இருக்கின்றனர் என்பது நிதர்சனம். இந்த விடயத்தில் பள்ளிக் கல்வி, உயர்கல்வி என்று எந்தவித வித்தியாசங்களும் இல்லையென்பதையும் நாம் நினைவிற் கொள்ள வேண்டும்.

Pressurized Learning

உலக அளவில் பல்வேறு நாட்டு மாணாக்கரின் கல்வித்தரத்தை ஓப்பீடு செய்கையில் மற்ற எந்த தேசத்து மாணவரையும் விட இந்திய மாணவர்கள் மிக அதிகமான தகவல்களைத் தெரிந்து வைத்திருக்கின்றர் என்பது புலனாகிறது. அதே வேளையில் தாம் கற்றுக் கொண்டவற்றை நடைமுறைத் தேவைகளுக்கு பயன்படுத்தும் திறனற்றவர்களாக இருக்கின்றனர் என்பதும் நிகழ் யதார்த்தம். இதுவே பட்டதாரிகள் பலர் வேலையின்மையால் அவதியுறுவதற்கு மிக முக்கிய காரணமாயிருக்கிறது. இந்தியாவைப் பொருத்தவரை வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் (Unemployment)  சொல்லப்போனால் கற்பிதமே. உண்மையில் இருப்பதென்னவோ Unemployable சூழல் தான்.

புரியாமல் மேலதிகத் தகவல்களை மனனம் செய்து நினைவில் இருத்துவது எவ்வளவு சிரமமான காரியம் என்பதை நாம் அனைவரும் அறிவோம். அதற்கு அதிகமான நேரமும் மனித ஆற்றலும் விரயமாகிறது. ஆனால் மிகக் கடினமாக உழைத்து கைக்கொண்ட மதிப்பெண்களும், பட்டங்களும் தாங்கள் கனாக் கண்ட வேலை வாய்ப்பினை தர இயலாத நிலையை எதிர்கொள்ளும் இளைய சமூதாயம் விரக்தியின் விளிம்பிற்குச் செல்வது கசப்பான உண்மை (கடந்த வருட மத்தியில் வெளியான ஒரு புள்ளிவிவரம் இந்தியாவில் வேலையில்லாத பொறியியற் பட்டத்தரிகளின் எண்ணிக்கை 1.5 கோடி என அதிர்ச்சியளிக்கிறது). இந்த முரணே நமது தற்கால கல்வி முறையின் தலையாயது என்பேன்.

நெருக்கடி மிகுந்த கற்றல்-கற்பித்தல் சூழல்

முன் சொன்னதைப் போல நமது கல்வித் திட்டம் மிகுந்த இறுக்கமுடையதாகவும், தனிமனித திறன்களை செழுமைப்படுத்திக் கொள்ளும் வாய்ப்புகளை தருகிற நெகிழ்வுத்தன்மை அற்றதாகவும் உள்ளது. ஆசிரியப் பயிற்சி பெறும் மாணவ-ஆசிரியர்கள், தங்களுக்கு போதிக்கப்படும் குழந்தை மனோவியல் (Children Psychology) பாடங்களில் மாணவரிடையேயான தனிநபர் வேறுபாடுகள் (Individual Differences) குறித்து அறிந்து கொள்கிறார்கள். ஒவ்வொரு மாணவனும் தனிப்பட்ட ஆளுமையையும் திறனையும் உடையவர். அவர்களின் புரிதல் திறன் முதல் எல்லாமே ஆளுக்கு ஆள் மாறுபடக்கூடியவை. எனவே அதனை மனதிற் கொண்டு எதிர்காலத்தில் ஆசிரியராகவிருக்கும் ஒருவர் மாணவரை அணுக வேண்டும் என்பதே அதன் உட்பொருள். இதையெல்லாம் கற்று வருகின்ற ஒரு ஆசிரியர் தன்னுடைய பணியில், கற்றறிந்த கோட்பாடுகளுக்கும் நடைமுறை யதார்த்ததிற்கும் உள்ள பெரும் இடைவெளியை சந்திக்கிறார்.

சற்றே ஊன்றி கவனித்தால் நமது தற்கால கல்விக் கூடங்களின் இயக்குமுறைகள் ஒரு தொழிற்சாலையை பலவிதங்களில் ஒத்திருப்பதை புரிந்து கொள்ள முடியும். ஒரு தொழிற்சாலையில் வெளியீடு அளவு எப்போதும் முன்நிர்ணயம் செய்யப்பட சந்தைத் தேவைகளை பூர்த்தி செய்வதையே குறியாகக் கொண்டிருக்கும். அப்படித்தான் இருந்தாக வேண்டும். இலக்கை அடைய உற்பத்தியில் சுணக்கம் ஏற்படாதவாறு தொழிலாளர்களை தேவையான அல்லது பல வேளைகளில் தேவைக்கு அதிகமான வேலையை வாங்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது. இதனை செயல்படுத்த தொழிற்சாலையின் மேலாளர் தனக்குக் கீழ் பணியாற்றும் மேற்பார்வையாளர்களுக்கு நெருக்கடி கொடுக்கிறார். அவர்களோ தங்களின் நெருக்கடியை தமக்குக் கீழே இருக்கும் தொழிலாளர்களின் மீது திணிக்கின்றனர்.

Indian Education system

எத்தவிதத்திலும் கல்விக் கூடங்களின் இயங்கு முறைகள் இதிலிருந்து வேறுபடுவதில்லை. மாறாக நோக்கங்களின் அளவில் மட்டுமே மாறுபாடு இருக்கிறது. இன்றைய கல்விச் சூழலில், பள்ளி அளவில் – பள்ளித் தாளாளர், தலைமையாசிரியர் (பல இடங்களில் தனியார் பள்ளிகளின் முதலாளிகள் வேறு தலைமையாசிரியர் வேறு), ஆசிரியர்கள், மாணாக்கர், என்ற படிநிலைகளும் பள்ளிக்கு வெளியே மாணாக்கரின் பெற்றோர் என்றும் வைத்துக் கொண்டால், இவர்கள் நெருக்கடிகளுக்கு உள்ளாகாதவர்கள் யாருமே இல்லை என்பதே உண்மை. மிக அதிகமான பளு மாணாக்கரின் தலையிலேயே விடிகிறது என்பதும் உண்மையே. வணிகமயமாக்கப் பட்ட கல்வியில், மதிப்பெண்களும் சதவீகிதங்களுமே சாதனைகளாகின்றன. பெற்றோர் அதிக சாதனை புரிந்த பள்ளிகளில் தங்கள் குழந்தைகளைச் சேர்க்க முண்டியடிகின்றனர். பள்ளித் தலைமைகள் தங்கள் பள்ளிகளின் சாதனைகளை விளப்பரப்படுத்தியே அதிக வாடிக்கையளர்களைக் கவருகின்றனர். அதனால் தாங்கள் அளித்த வாக்குறுதிகளை நடைமுறைப் படுத்தியே ஆகவேண்டிய இக்கட்டு அவர்களுக்கு. ஏனேனில் இந்த கல்வியாண்டின் சாதனைகளும் முடிவுகளுமே அடுத்த ஆண்டிற்கான மாணவர் சேர்க்கைக்கு முதலீடு. எனவே இது பள்ளி நிர்வாகத்தின் தலையாய தேவையாகிறது. இத்தேவை அவர்கள் வழியாக தலைமை ஆசிரியரை முதன்மையாதொரு கடமையாக வந்தடைகிறது. தலையாசிரியர்கள் தங்களின் இந்த இலக்கை அடைவதென்பது முழுவதும் ஆசிரியர்களைச் சார்ந்தே இருப்பதால், தேவை அவர்களை அடையும் போது அது நிர்பந்தமாக மாற்றம் பெறுகிறது. இறுதியாக அத்தனை அழுத்தமும் மாணவரை நெருக்குவதாகவே வடிவெடுக்கிறது. எனவே இங்கு தனிமனித சாதனைகள் எனும் பேரில் ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு பொதுத் தேவையை நோக்கிய நிற்கா ஓட்டமாக கல்வி மாறுகிறது. இது ஒரு வலைப் பின்னல். இங்கு எதுவும் தனித்திருக்க முடியாது. எல்லாம் ஒன்றையொன்று பிரிக்கவியலாத அளவிற்கு சார்புடையவை. அதிக மதிப்பெண்கள் உற்பத்தியென்பது இக்கல்வித் தொழிற்சாலைகளின் தாரக மந்திரமாகிறது. மதிப்புக் கூட்டுக் கல்வி  ‘மதிப்பெண் கூட்டுக் கல்வியாக’ அரிதாரம் பூசுகிறது.

மேற்சொன்ன இக்கட்டுகளில் இருந்து அரசுப் பள்ளிகள் விதிவிலக்கே அல்ல. அங்கும் இதே தேவைகள் இதேயளவு தீவிரத் தன்மையுடன் முன்வைக்கப்படுகின்றன. தனியார் பள்ளிகளில் நாம் பார்த்த படிநிலைகளில் முதலில் இருக்கும் தாளாளர், அரசுப் பள்ளியைப் பொருத்தவரை அரசே தான். எனவெ அதனை நடைமுறைப்படுத்த மட்டும் மாவட்ட கல்வி அதிகாரி அரசின் பிரதிநிதியாக செயல்படுகிறார். வித்தியாசம் அவ்வளவே. போக, ஏனைய தனியார் பள்ளிகளோடு போட்டி போட வேண்டிய நிர்பந்தங்கள் அரசுப் பள்ளிகளுக்கு கிடைக்கும் கூடுதல் இணைப்பு.

பிள்ளைகள் பள்ளியில் போதிக்கும் ஆசிரியர்களின் நிர்பந்தங்களுக்கும், வீட்டில் பெற்றோரின் நிர்பந்தங்களுக்கும் இடையே அல்லாடுகின்றனர். மகிழ்வாய் அமைய வேண்டிய கற்கும் பருவம் நரகமாகிறது.

(தொடரும்…)

இந்தியக் கல்விமுறையின் முரண்கள் – பகுதி II

 
கல்வியின் நோக்கம் குறித்த புரிதல்

 
“ Education is not preparation for life; Education is life itself” – John Dewey

கல்வியின் நோக்கம் (The Scope of Education) குறித்து நம் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமான அணுகுமுறையும் புரிதலும் இருக்கும். எல்லா விசயங்களிலும் மானுடப் பார்வை வேறுபட்டுத் தான் இருக்கிறது. ஆனால் ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் சில விடயங்கள் குறித்த புரிதல்களில் நாம் ஒருசில பொதுதன்மைகள் இருப்பதை கண்டுகொள்ள முடியும். பின்காலனிய இந்தியாவில், குறிப்பாக எழுபதுகளின் துவக்கம் முதலே இந்தியர்களின் கல்லாமை சீராகக் குறையத் துவங்கியது. தேசம் முழுவதும் பரவலாக கல்விக்கூடங்களும், கல்லூரிகளும் துவங்கப்பட்டு அதிகமான எண்ணிக்கையில் இந்தியர்கள் கல்வியறிவு பெறுவதற்கு வழிவகை உண்டானது.
கல்வி என்பது தகவல்களின் திரட்சி என்பது மட்டுமல்ல. கற்றல் செயல்பாடு என்பது முயன்று பெற்ற அந்த தகவல்களை வழியே வாழ்க்கையின் சாரத்தை கண்டு கொள்வதேயாகும். வாழ்க்கைக்கானது கல்வி எனும் நிலைப்பாடு சமீப காலங்களில் பெரும் மாற்றத்திற்கு உள்ளாகியுள்ளது. ஆசிய பிராந்தியத்தில்- குறிப்பாக சீனா, இந்தியா, கொரியா போன்ற நாடுகளில் கல்வியைக் குறித்த புரிதல் முற்றிலும் வேறு தளத்திற்கு மாறி விட்டது. உலகமயமாக்கலுக்கு பின்னரும், தகவல் தொழிற்நுட்பப் புரட்சியின் வாயிலாக கடந்த இருபத்தைந்து ஆண்டுகளில் பல துறைகளிலும், அத்துறைகளுக்குத் தேவையான கல்வித் தகுதியுடைய இளையோருக்கு அதிகமான வேலைவாய்ப்புகள் கிடைக்க ஆரம்பித்தது. இதனால் மிகக் குறிப்பாக மத்தியத்தர வர்க்கத்தினர் கல்வியை தங்களின் குழந்தைகளின் எதிர்கால பொருளியல் தேவைகள் தன்னிறைவு அடைய ஒரு உத்திரவாதமாகவே அணுகுகின்ற போக்கு அதிகரித்தது. சிறந்த கல்விக் கூடங்களில் பிள்ளைகளை தங்கள் சக்திக்கு மீறிய கட்டணங்களில் கூட படிக்க வைக்கவும், அதன் வழியே ஊர்ஜிதப்படுத்தப்பட்ட பாதுக்காப்பான எதிர்காலத்தை அவர்களுக்கு வழங்குவதாகவுமே அவர்களின் மனப்போக்கு இருக்கிறதை நாம் கண்கூடாகக் காணலாம்.
 
Purpose for learning
 
சுருங்கச் சொன்னால் கல்வியென்பது ஒரு தனிமனிதனின் பாதுக்காப்பான எதிர்காலத்திற்கான முதலீடாக மட்டுமே பார்க்கின்ற பார்வையே முந்தைய தலைமுறையினருக்கும், அவர்கள் வழி இந்த தலைமுறையினருக்கும், வழிவழியாக இப்புரிதல் கடத்தப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. ’நல்லா படிக்கணும். அப்படி படிச்சாதான் நல்ல வேலை கெடச்சு கைநெறைய சம்பாதிச்சு பெரிய ஆளா வரலாம்’. இது மிகச் சாதாரணமான நாம் கேட்கக்கூடிய அன்றாடப் பேச்சின் ஒரு மாதிரி. இத்தகைய கருத்தாக்கங்கள் பொருள்மைய நவீன வாழ்க்கை முறையின் ஒரு சிந்தனைத் தொடர்ச்சியே அன்றி வேறல்ல. இம்மனோபாவம் இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, பல்வேறு வளரும் நாடுகளிலும் பொதுவாகவே காணப்படுகிறது என்பதையும் நான் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
 
இறுகிய பாடத் திட்டங்கள்
காலனிய இந்தியாவில் ஆங்கிலேயரால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட மெக்காலே கல்வி முறையின் அடிப்படை நோக்கம் ஆங்கிலேய அதிகாரிகளுக்கு அலுவலகப் பணிகளில் ஒத்தாசையாக இருக்கக் கூடிய வகையில் உதவியாளர்களை உருவாக்குவதே. இன்னும் பரந்த பார்வையில் இதனை சொல்வதென்றால், அக்கல்வி முறையில் பயின்ற அனைவரும் பிறப்பால் இந்தியர்களாகவும் சிந்தனையால் ஆங்கிலேயர்களாக மாற்றம் பெற்றனர். அவர்கள் பெறாதது சுய சிந்தனையை மட்டுமே. மனிதரின் வாழ்க்கைமுறை அவர்கள் வசிக்கும் நிலவியல், கலாச்சாரம், பண்பாடு சார்ந்தே கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே அவர்களது வாழ்க்கைத் தேவைகளும் இடத்திற்கு இடம் மாறுபடுகிறது. உதாரணமாக விளைநிலங்களுக்கு அருகில் வாழும் மனிதர்களுக்கு வேறெதையும் விட விவசாயத்தின் நுணுக்கங்களைக் கற்றுக் கொள்வதே அடிப்படையான தேவையாகும். போலவே எல்லா மாணவர்களின் ஆர்வமும் திறமைகளும் பன்முகத் தன்மை வாய்ந்தவை. எனவே அவர்களுக்குப் பொதுவாக வழங்கப்படும் அடிப்படைக்கல்வியோடு கூடவே தனித் திறமைகளை வளர்த்துக் கொள்ள உதவிடும் வழிவகையும் இருத்தல் வேண்டும். இவ்விடத்தில் இயற்பியல் மேதை ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டைனின் ஒரு பொன்மொழி நினைவிற்கு வருகிறது. அவர் ஒரு மேதமை வாய்ந்த ஒரு இயற்பியலாளர் என்பதையும் தாண்டி ஒரு மனிதநேயம் மிகுந்த ஒரு சிந்தனையாளரும் கூட. கல்விச் சூழலின் முரண்களை மிக அதிகமாக அவர் சுட்டிக் காட்டியுள்ளார். அவர் , “எல்லொரும் அறிவாளிகளே! ஆனால் ஒரு மீனின் திறனை அதன் மரம் ஏறும் திறமையைக் கொண்டு அளக்க முற்படுவீர்களேயானால், அம்மீன் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் தான் எதற்கும் உபயோகமற்றவன் என்ற நினைப்பிலேயே வாழ்ந்துவிடும்”, என்கிறார். எத்தகைய உண்மை?
 
Everybody is a genius
 
எல்லா மாணாக்கரின் திறன்களையும்  ஒரே அளவுகோல் கொண்டு அளவிடும் சாத்தியங்களையே நடப்பு கல்வி முறை வழங்குகிறது. வெறுமனே வகுப்பறைகளில் போதிக்கப்படும் பாடங்களை சிறப்பாகக் கற்கும் திறனுள்ள மாணாக்கரை புத்திசாலிகள் எனவும், ஏதேனும் பிற திறன்களை தாமே முயன்று ஒரு மாணவர் வளார்த்துக் கொண்டிருப்பினும் ஏனையோரைப் போல அவர் பாடங்களைக் கற்கும் திறனைப் பெற்றிருக்காவிட்டால் அவரை முட்டாள் எனவும் முத்திரை குத்தும் வழக்கமே இன்றும் நடைமுறை யதார்த்தமாக இருக்கிறது.
குழந்தைப் பருவத்தின் சுகமான நினைவுகளாய் எண்ணற்றவை இருந்திட, ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் பள்ளி செல்லுதல் குறித்த நினைவுகள் மட்டும் கசப்பானவையாக இருப்பதேன்? ஏன் கற்றலை அவர்கள் சுமையாகக் கருதுகின்றனர்? இன்னும் நமது பால்ய கால நினைவுகளை திருப்பிப் பார்த்தால் ஒரு விடயம் புலப்படும். நம்மில் பலருக்கு துவக்கத் தயக்கங்களைக் கடந்ததும் ஆரம்பக் கல்வி கற்றதில் நிறைய சுக நினைவுகள் இருக்கும். எனக்கு அப்பருவத்தில் எண்களையும், எண்ணுவதையும் முதன்முதலில் எனது ஆசிரியர் கற்பித்த பொழுது அன்று மாலையே கற்றவற்றை நடைமுறைப்படுத்திப் பார்த்தேன். கடந்து செல்லும் மனிதர்கள், விலங்குகள், பறவைகள், பூக்கள், வாகனங்கள் என எதிர்கொண்ட அத்தனையும் எண்ணும் கண்களுக்கு தப்பவில்லை. எவ்வளவு ஆனந்தமான தருணங்கள் அவை. காலையில் ஆசிரியர் கற்பித்ததை புரிந்து கொண்டேன் என்பது ஆனந்தம்; அப்படி கற்றுக் கொண்ட பாடத்திற்கும் அன்றாட வாழ்க்கைக்குமான நேரடித் தொடர்பைப் கண்டுபிடித்தது பேரானந்தம். இது நிச்சயம் எனது கற்கும் ஆர்வத்தை மேம்படுத்தியதோடு அல்லாமல் சிறப்பாகக் கற்கவும் தூண்டுகோலாகவும் அமைந்ததை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. இது நம் சகலருடைய அனுபவமுமே.
ஆனால் கற்றலின் அடுத்தடுத்த படிநிலைகளைக் கடக்கையில் நடப்பதென்ன? கல்வி ஏணியில் ஒரு மாணவர் ஏற ஏற அவரது புரிதல் சுருங்குகிறது. அவருக்கு விருப்பமற்ற பல அவசியமெனத் திணிக்கப்படுவதும், விரும்பிக் கற்கும் சிலவற்றை ஆழமாகக் கற்கும் அவகாசம் மறுக்கப்படுவதுமே வாடிக்கையாகிறது. இது படிப்படியாக கற்கும் ஆர்வத்தை குறைத்து நாளடைவில் கற்கும் திறனையும் மங்கச் செய்கிறது. இருப்பினும் கற்க வேண்டிய நிர்பந்தங்களை மாணவரின் குடும்ப மற்றும் சமூக நெருக்கடிகள் வழங்கிக் கொண்டே இருக்கின்றபடியால் தொடர்ந்து ஆர்வம் இல்லாத சூழலிலும் கற்றே ஆகவேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்படுகிறார். கற்றல் என்பதே பெருஞ்சுமையாகிறது. எதற்கு இவையெல்லாம் கற்கிறோம் என்பதே தெரியாமல் தான் இங்கு கற்றல்-கற்பித்தல் செயல்பாடுகள் பெருவாரியான சந்தர்ப்பங்களில் நடக்கிறது. மாணவர்களுக்காக கல்வித் திட்டம் எனும் நிலை மாறி வடிவமைக்கப்பட்ட கல்வித் திட்டத்தின் சட்டகத்திற்குள் மாணவர்கள் திணிக்கப்படுகின்றனர். இவ்விடத்தில் நாம் ஏன் பாடத் திட்டத்திலேயே புறப்பாட நடவடிக்கைகள் (extra-curricular activities) இருக்கிறதே? எனும் கேள்வியை எழுப்பலாம். ஏற்றுக் கொள்ளக்கூடியது தான். அதே வேளையில் அவை யாவும் இன்றைய கற்பிக்கும் சூழலில் சம்பிரதாயத்திற்காக மட்டுமே கற்பிக்கப் படுகின்றன என்ற உண்மையையும் நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
‘நாம் கல்விச் சாலைகளில் கற்றுக் கொண்ட எல்லாவற்றையும் மறந்து போன பிறகு நமது மனதில் எது எஞ்சியிருக்கிறதோ அதுவே கல்வியின், கற்றலின் சாரம்’ என்பது நாமறிந்த மற்றொரு பொன்மொழி. இதனை நிகழ் யதார்த்தத்தோடு நாம் பொருத்திப் பார்த்தோமேயானால் நாம் நமது எதிர்கால சந்ததியினருக்கு வழங்கிக் கொண்டிருக்கும் கல்வி எவ்வளவு உள்ளீடற்றதாக இருக்கிறதென எளிதில் விளங்கிக் கொள்ளலாம்.